>>W RAMACH AKCJI CZYTAJ PL KSIĄŻKĘ „HORYZONT” JAKUBA MAŁECKIEGO MOŻECIE CZYTAĆ I SŁUCHAĆ ZA DARMO PRZEZ CAŁY LISTOPAD<<

Przede wszystkim miny sensu stricto, czyli bomby, z którymi Mariusz, bohater powieści, mierzył się podczas misji wojskowej w Afganistanie. To akurat każdy czytelnik-saper odkryje z łatwością. Drugi rodzaj to niewybuch, który od dawna tkwi we wspomnieniach bohaterów. Nie tylko Zuzy i Mańka, ale także pozostałych. Bardzo groźny, mogący rozsadzić czyjeś życie w najmniej spodziewanym momencie. Zarówno Zuza, jak i Mariusz w pojedynkę nie są w stanie sobie z nimi poradzić.

Trzeci ładunek to bomba z opóźnionym zapłonem skrywająca się w drugim człowieku. Często jest połączona z tym wspomnieniowym niewybuchem. W „Horyzoncie” taką bombą jest Miętowy, przyjaciel głównego bohatera z czasów Afganistanu, który nie radząc sobie z traumą, ucieka w świat gier video. Nie mogąc dłużej tego znieść, sięga po ostateczne, najgorsze z możliwych rozwiązanie. Jego minę udaje się zneutralizować, ale tylko czasowo. Nigdy nie wiadomo czy i kiedy zegar znów zacznie tykać. Tych min jest w powieści Jakuba Małeckiego znacznie więcej. Każdy przecież ma swoją własną, a ich odkrycie to zadanie dla kolejnych czytelników.

„Horyzont” jest utrzymany w znanej już z poprzednich książek stylistyce i jest bardzo małecki. Całą historię poznajemy z punktu widzenia dwóch osób, wspomnianych już Zuzy i Mariusza. Początkowo są sobie obcy, łączy ich tylko wspólny adres i długie wieczory, podczas których zalewają robaka, każde swojego. W końcu jednak otwierają się przed sobą. Odrębne narracje stają jednością, świetnie obrazując, jak rodzą się więzi międzyludzkie.

W powieści pojawia się też pewna nowość, coś, czego wcześniej nie było w utworach Jakuba Małeckiego. Mariusz pisze książkę, na poły baśń, w której opisuje swoje przeżycia z okresu pobytu na misji wojskowej. „Horyzont” zbliża się zatem do powieści szkatułkowej, choć jeszcze daleko jej do tego, by stać się nią naprawdę. Mariusz pisze bowiem o sobie samym, nie tworząc fikcyjnego bohatera, który pisze o sobie samym, i tak dalej i tak dalej. Wydarzenia, które tak mocno odcisnęły się na psychice Mańka i Miętowego poznajemy jednak nie jako treść tej powstającej książki, ale jako wspomnienia Mariusza. I szkoda, gdyż opowieść o Misjonarzach walczących z bezwlględnymi brodaczami, szukających ukrytych w ziemi zaklęć brzmi ciekawie.

To już norma, że powieści Małeckiego czyta się lekko i niezauważalnie wpadamy w jego historie po uszy. Tak też jest i tym razem. Autor stawia swoich bohaterów i nas także przed rozległym horyzontem. Nie wiadomo co nas za nim czeka i tylko od nas zależy, czy odważymy się zrobić krok w którąś ze stron, czy pozostaniemy w miejscu.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy blogowi oczytanyfacet.pl

Autor recenzji: Jakub Sobieralski
Tytuł: Horyzont
Autor: Jakub Małecki
Premiera: 18 września 2019
Wydawnictwo: Sine Qua Non

Artykuł „Horyzont” – recenzja książki Jakuba Małeckiego [Oczytany Facet] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Gdy miałem kilka i kilkanaście lat, a nawet już później, gdy byłem pełnoletni, komiks uważało się powszechnie za coś gorszego gatunku. Za rozrywkę dla głupków i niedorozwojów, a w najlepszym wypadku dla kogoś zaniedbanego kulturalnie. I trudno byłoby się z tym nie zgodzić. Wszystkie te marvelowskie serie o super bohaterach, o zmutowanych żółwiach i innych stworach, albo japońskie tasiemce o magicznych dziewczętach, pięknych chłopcach i zawziętej walce na śmierć i życie, często nie wiadomo o co, nie robią dobrego pr-u wśród tych, którzy tego typu treści nie tolerują. Ale komiksowi wcale nie jest tak daleko do literatury i książki.

Rozpoczynając rozważania nad tym, czy komiks to literatura, spójrzmy najpierw na temat z historycznego punktu widzenia. Literatura i wszystko co rozumiemy przez pojęcie sztuki, w tym też komiks mają wspólne korzenie. Wywodzą się z tego samego impulsu, który naszych prymitywnych przodków w paleolicie popchnął do przodu na drodze ewolucji. Korzeni tych należy szukać w jaskiniach zamieszkiwanych przez pierwszych ludzi, gdzie zaczęły pojawiać się naskalne malowidła, przedstawiające sceny polowań i innych wydarzeń istotnych dla tych małych, pierwotnych społeczności.

Podążając dalej tym tropem, trafiamy na pierwsze próby utworzenia jednolitego sposobu utrwalania treści za pomocą właśnie rysunków i symboli.  Tak powstały egipskie hieroglify. Szczątkowe, i wyglądające zupełnie inaczej, pismo obrazkowe funkcjonuje do dzisiaj, w postaci znaków drogowych, zakazów, nakazów, instrukcji, na przykład  informacje dotyczące prania odzieży na metkach.  Stąd już dosyć blisko do powstania pisma, czyli zapisu alfabetycznego. Zatem opowiadanie historii za pomocą rysunków i obrazków dało nam jedno z dwóch podstawowych narzędzi do tworzenia literatury.

Opowieści zapisywane w postaci obrazków niewiele miały wspólnego z tymi, które czytamy dziś w postaci książek i komiksów. Były to najczęściej krótkie historie, pozbawione narracji, zawierające proste informacje, jedno konkretne wydarzenie, opis jakiejś czynności. Narracja pojawiła się z czasem, jako odpowiedź na narastającą potrzebę umieszczenia w przekazy przyczyn i skutków danego działania. Monumentalna Kolumna Trajana, to nic innego jak starożytny reportaż z wojny Rzymian z Dakami. Średniowieczne malarstwo narracyjne, służyło podobnym celom, opowiadaniu historii świętych i biblijnych przypowieści prostemu ludowi.

Samo pismo alfabetyczne, takie jakim posługujemy się dzisiaj, początkowo służyło głównie do zapisu ważnych danych ilościowych, dat, rachunków, a umiejętnością jego użycia i odczytania mogła pochwalić się ledwie garstka ludzi. Zdecydowana większość była nie piśmienna i nieczytająca. Jedyny sposób by dotrzeć do nich, to opowiadanie ustne, albo właśnie obrazy, rysunki, ryciny.

Pierwsze teksty literackie, opowiadające żywoty świętych, czyli hagiografie, bardzo przypominały dzisiejsze powieści graficzne. Niewielka ilość tekstu, bogato zdobionego, i całostronicowe rysunki, a w zasadzie obrazy, małe dzieła sztuki. Do momentu upowszechnienia się druku, trwało to w niemal niezmienionej formie. Potem zostało mocno ograniczone, do wymyślnych inicjałów na początkach rozdziałów i wklejanych czarno-białych rycin, będących uzupełnieniem tekstu, albo też swego rodzaju graficznym komentarzem. Zdobienie stron książek i ilustracje są obecne w literaturze praktycznie przez cały czas. Nawet dzisiaj.   Wystarczy przejrzeć pierwszą lepszą książeczkę dla dzieci, w których tekst jest w mniejszości. Niektóre współczesne komiksy natomiast niewiele różnią się od książek rękopiśmiennych. Równowaga między tekstem a obrazem jest w nich zachwiana, jak na przykład u Willa Eisera i Alfonso Zapico. Nie ma więc wątpliwości, że z historycznego punktu widzenia komiks jest nierozerwalnie związany z książką. Ale czy literacko i kulturowo można spojrzeć na powieść graficzną w ten sam sposób?

Tekst literacki to „wypowiedź (zwłaszcza utrwalona graficznie, ale także ustnie) powstała w obrębie określonego systemu językowego, stanowiąca zamkniętą i skończoną całość z punktu widzenia treściowego (za: https://pl.wikipedia.org/wiki/Tekst_(literatura). Komiks ma swój początek i koniec. Opowiada zazwyczaj zamkniętą historię. Jest, najczęściej, stworzony w danym języku, oraz utrwalony graficznie zgodnie z zamysłem i planem rysownika, albo wydawcy. Spełnia zatem warunki, aby uznać go za tekst kultury, choć dotyczy to głównie powieści graficznych, a nie kioskowych i gazetowych serii.

Rysunkowym historiom często zarzuca się brak narracji. Jest ona bowiem mylnie wiązana z obecnością słowa pisanego. A przecież narrator to nikt inny, jak osoba fikcyjna bądź nie, opowiadająca o wydarzeniach przedstawionych. W żadnej z definicji nie ma warunkowego istnienia tekstu. Narrator i narracja pojawiają się wtedy, gdy zaistnieje jakaś historia. W komiksie pozbawionym słów, będzie nią każdy kadr.

Można zarzucić komiksowej narracji bycie bardziej filmową niż literacką, gdyż wizja autora jest w rysunkach przedstawiona czarno na białym, i nie pozwala czytelnikowi użyć wyobraźni. Czyż jednak takiego samego skutku nie odnoszą didaskalia w tekście sztuki teatralnej? Często zawierają dokładne informacje na temat wyglądu, ubioru i zachowania postaci, oraz otoczenia. Również brak dialogów w komiksach, nie może stanowić o jego nieliterackości, gdyż ich obecność nie jest też jej wyznacznikiem. A przecież większość opowieści obrazkowych obfituje w dialogi.

Michał Wróblewski w swoim artykule „Komiks w perspektywie literaturoznawczej. Projekt komiksologii w dobie kryzysu genologii esencjalnej”, pisze o rozmyciu granic pojęcia literatura, o przenikaniu się i mieszaniu pojęć, o negacji klasycznych podziałów gatunkowych. W ten sposób tłumaczy pojawienie się komiksu w sferze zainteresowań i badań literaturoznawców, choć sam nie zgadza się ze stwierdzeniem, że komiks można postrzegać jako literaturę, ani za coś jej bliskiego. Czemu w dobie książek mówionych, które nawiązują do czasów gdy historie przekazywano sobie drogą ustną, gdy w różnego rodzaju magazynach pojawiają się ilustracje do tekstów, nierzadko zajmując całe strony, gdy wiersz przestaje być poezją, a książka staje się grą, często w dosłownym tego słowa znaczeniu, gdy gatunki literackie ewoluują, i powstają nowe, nie można uznać komiksu za jeden z nich?

Jakub Sobieralski

Wpis pierwotnie opublikowany na blogu Oczytany Facet.

O autorze recenzji

Założyciel bloga Oczytany-Facet.blogspot.com. Bibliotekarz z wykształcenia i powołania. Bloger i podróżnik z zamiłowania. Kocham czytać i pisać. Chciałbym kiedyś napisać książkę, ale jak na razie to tylko marzenie. Bloga prowadzę od ponad 2 lat. Wcześniej współpracowałem z pismem „Rynek Turystyczny” „Esensją”, portalami www.jazzsoul.pl oraz http://www.dobreksiazkimag.pl/. Oprócz literatury i podróży, trzecią moją miłością jest muzyka. Żaden konkretny gatunek, po prostu takie brzmienia, które wywołują ciary. Ostatnio też odkrywam nowe zainteresowania, wynikające ze spełnionego marzenia – udziału w audycji radiowej. Nagrywam podcasty, ciągle pracując nad ich uatrakcyjnieniem.

Artykuł Czy komiks to literatura? pochodzi z serwisu Czytaj PL.

W przeciwieństwie do poprzedniej książki Izy Michalewicz, która była zbiorem w większości publikowanych wcześniej reportaży, Zbrodnie prawie doskonałe były pisane od razu z myślą o książce. I to nie jednej, jak wskazuje powszechnie znany skrót, C.D.N., zamykający epilog. Bardzo dobrze, gdyż każda z ośmiu, opisanych tu historii to temat na odrębną książkę. A ile takich niewyjaśnionych zbrodni wciąż czeka na rozwiązanie?

Zbrodnie prawie doskonałe przypominają trochę popularny serial „American Crime Story”. Zwłaszcza rozdział poświęcony zabójstwu Piotra Jaroszewicza, byłego premiera, i jego żony. Podobnie jak sfabularyzowane historie najgłośniejszych morderstw w Stanach Zjednoczonych, hipnotyzuje czytelnika. Niestety nie da się tej książki przeczytać jednym tchem. Ogromny ciężar emocji, niesprawiedliwości, żalu, strachu, które znajdziemy na kartach książki, a także koszmar popełnionych zbrodni i okropieństw, nie pozwalają przeczytać jej na „jednym posiedzeniu”. Sprawy nie ułatwia też fakt, że poszczególne rozdziały nie tworzą jednej historii. Opowiadają o innych ludziach, kolejnej tragedii. Czytając o zabójstwie pary studentów, siłą rzeczy wczuwamy się w położenie ich bliskich, policjantów, śledczych. Gdy historia kończy się wraz z rozdziałem, trudno jest tak od razu przejść do następnej. Jest to również zaletą książki, gdyż można ją czytać nie po kolej, tylko pojedyncze rozdziały, od końca do początku i na odwrót, albo jeszcze według innego klucza. Co komu do głowy przyjdzie.

Krew w żyłach mrożą opisy sztubackich wręcz błędów, niedociągnięć, przeoczeń, jakich dopuszczają się śledczy i prokuratorzy. Iza Michalewicz poświęca im wiele miejsca. Przerażają bardziej niż dokładne opisy brutalnych zbrodni, przemoc i patologia, towarzyszące bohaterom reportaży, bowiem czynią cierpienie opłakujących ofiary bardziej dotkliwym. Autorka książki, jak i zaangażowani w śledztwa policjanci, nie pozostawiają nam złudzeń. Nasz obecny aparat ścigania przypomina stary, radziecki odbiornik telewizyjny, który złowieszczo buczał, i trzeba go było czasem kopnąć, by zaczął działać tak jak powinien.

Jak wynika ze Zbrodni prawie doskonałych, niezbędna jest naprawa tego systemu, i to na każdym jego etapie. Nie tylko zmiana procedur, na przykład sposobu rozliczania prokuratorów ze spraw, ale też zmiana mentalności pracowników wymiaru sprawiedliwości, ich podejście do prowadzonych spraw. To ostatnie wydaje się być najtrudniejszym zadaniem. Taki właśnie, jak sądzę, przyświecał cel Izie Michalewicz. W nowej książce wytknąć te ułomności. Autorka stara się też przypomnieć opinii publicznej, oraz tym, którzy tak haniebnie zaniedbali te, i inne śledztwa, że czuwamy, patrzymy im na ręce, że pamiętamy o tych, którzy wciąż nie mogą odejść w spokoju, a sprawcy ich gehenny w dalszym ciągu pozostają na wolności.

To nie jest książka dla wrażliwego czytelnika. Trzeba mieć naprawdę twarde nerwy, by nie dać się pochłonąć tej makabrze. Jeszcze bardziej stalowe nerwy musi mieć Iza, skoro zdecydowała się zmierzyć z tym tematem, i udźwignęła go. Potrójne chapeau bas.

Jakub Sobieralski

Wpis pierwotnie opublikowany na blogu Oczytany Facet.

O autorze recenzji

Założyciel bloga Oczytany-Facet.blogspot.com. Bibliotekarz z wykształcenia i powołania. Bloger i podróżnik z zamiłowania. Kocham czytać i pisać. Chciałbym kiedyś napisać książkę, ale jak na razie to tylko marzenie. Bloga prowadzę od ponad 2 lat. Wcześniej współpracowałem z pismem „Rynek Turystyczny” „Esensją”, portalami www.jazzsoul.pl oraz http://www.dobreksiazkimag.pl/. Oprócz literatury i podróży, trzecią moją miłością jest muzyka. Żaden konkretny gatunek, po prostu takie brzmienia, które wywołują ciary. Ostatnio też odkrywam nowe zainteresowania, wynikające ze spełnionego marzenia – udziału w audycji radiowej. Nagrywam podcasty, ciągle pracując nad ich uatrakcyjnieniem.

Artykuł Oczytany Facet o „Zbrodniach prawie doskonałych” pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Czytanie w towarzystwie rekinów

Właściciele Aquaparku w Redzie (woj. pomorskie) zaskoczyli wszystkich czytelników. Już niedługo w towarzystwie rekinów będzie można czytać zupełnie za darmo książki i czasopisma. W sąsiedztwie wielkiego przeszklonego akwarium otwarta zostanie mediateka – filia Miejskiej Biblioteki Publicznej w Redzie.

Weź książkę ze schroniska!

Warszawiaku, nie masz pomysłu, co ciekawego przeczytać? Pomocne może okazać się schronisko… dla książek. Na ulicy Koszykowej 26/28 narodziła się kapitalna inicjatywa – Schronisko Książek, z którego można bezpłatnie przygarnąć nawet do dziesięciu tytułów. Więcej szczegółów znajdziecie na stronie Informatora Stolicy.

Znamy sędziów przyszłorocznej edycji The Man Booker Prize

Końcówka roku to czas podsumowań. Większość prestiżowych nagród została już przyznana, zaczynamy więc zerkać w stronę zapowiedzi i nowości wydawniczych, a także czekamy na publikacje książek laureatów zagranicznych nagród, które jeszcze nie doczekały się polskich tłumaczeń. Tymczasem poznaliśmy jurorów przyszłorocznej edycji Man Bookera. Listę pięciu nazwisk możecie poznać, wchodząc na portal Oczytanego Faceta.

Kolejny plagiat na szczycie?

Nie tak dawno pisaliśmy w przeglądzie o oskarżeniach o plagiat kierowanych w stronę Dana Browna. Tym razem podejrzaną o wykorzystanie cudzej historii została autorka „Zaginionej dziewczyny” – Gillian Flynn. Leslie Weller, autorka scenariusza „Out of the Blue”, pozwała do sądu Davida Finchera, Reese Witherspoon oraz Gillian Flynn o kradzież i przerobienie jej tekstu najpierw na potrzeby książki, a następnie filmu. Więcej o tym na stronie Niestatystyczny.pl

Harry Potter wśród gwiazd

Z badań The Bing Bang Fair wynika, że przeszło 70% brytyjskiej młodzieży w wieku od 7-19 lat nigdy nie szukało na niebie konstelacji gwiazd, a prawie 30% nie potrafi rozpoznać żadnej z nich. Wychodząc naprzeciw niewiedzy i brakowi zainteresowania kosmologią, z inicjatywy targów przy współpracy University of Birmingham powstał projekt Look Up To The Stars, dzięki któremu odświeżono nazwy i nawiązania kulturowe istniejących już konstelacji. Więcej o tym przeczytacie na stronie Niestatystyczny.pl

Tym przeglądem żegnamy się z Wami w 2017 roku!

Artykuł 30 grudnia – wieczorny przegląd książkoholicznego internetu pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Autor bloga „Oczytany Facet” jest nie tylko bibliotekarzem i blogerem, ale także melomanem i turystą. Ciekawostką jest fakt, że ma on stwierdzoną dysortografię i dysgrafię, które absolutnie nie przeszkadzają mu w wykonywaniu zawodu i spełnianiu literackiej pasji. Jak sam mówi, kocha czytać i pisać. Jego marzeniem jest napisanie w przyszłości własnej książki. Współpracował z pismem „Rynek Turystyczny”, „Esensja”, a także z portalami www.jazzsoul.pl i http://www.dobreksiazkimag.pl/.

Na „Oczytanym Facecie” pisze o książkach po męsku, prezentując w blogosferze świeże i warte uwagi spojrzenie. Nie ma preferowanego gatunku literackiego – czyta niemal wszystko, co napotka na swojej czytelniczej drodze. Nie znaczy to jednak, że na blogu znajdziemy pisane po łebkach recenzje. Wręcz przeciwnie! Każda z nich jest szczera, bezkompromisowa i świetnie napisana (niektóre z nich pojawiały się również u nas). Nie lubi pisać pod czyimkolwiek przymusem. Jest czytelnikiem wszechstronnym – czyta zarówno książki papierowe, jak i elektroniczne.

https://www.instagram.com/p/BaZFD-DhjBI/?taken-by=oczytanyfacet

Niezwykle ciekawym segmentem bloga jest cykl „Co w księgarni szeleści”, gdzie Jakub co miesiąc prezentuje warte uwagi książkowe premiery i nowinki z wydawniczego świata. Ponadto znajdziemy tam wiele newsów, ciekawostek i faktów ze świata literatury.

Blog obfituje w niepowtarzalne książkowe zestawienia, takie jak na przykład „10 książek dla faceta na zakręcie”.

10 książek dla faceta na zakręcie

Naszej redakcji szczególnie spodobały się wpisy poświęcone technicznej stronie czytelnictwa. Mamy tu na myśli teksty poruszające problem poszukiwania konkretnych publikacji w internecie czy pomocną instrukcję, jak czytać katalog biblioteczny. Są to ciekawe i potrzebne teksty. „Oczytany Facet” poruszając takie tematy, wypełnia niszę i pomaga swoim czytelnikom w poruszaniu się po książkowym świecie.

Jak czytać katalog biblioteczny

Jakub nagrywa również fantastyczne podcasty, które ciągle rozwija i ulepsza.

Nie przemilcza też faktu czytania książek elektronicznych, pisząc rzetelnie o zaletach e-booków.

Czy e-czytać? Jedenaście zalet e-booka

Gratulujemy! Za czytelniczą energię, pomysły i pasję przekazujemy panu Jakubowi Sobieralskiemu bon o wartości 100 złotych na zakup e-booków w księgarni internetowej Woblink.com.

Bloger Miesiąca – o co chodzi?

Redakcja Czytaj PL postanowiła wyróżniać i nagradzać osoby, które najciekawiej w polskim Internecie promują czytelnictwo. Co miesiąc wybieramy BLOGERA MIESIĄCA, przy czym prosimy słowo „bloger” traktować umownie. Na ten tytuł mogą zasłużyć zarówno osoby prowadzące bloga, jak i udzielające się na BookTubie, nagrywające podcasty, piszące interesujące teksty na łamach portali lub e-zinów, a nawet prowadzące ciekawą stronę na którymkolwiek z social mediów (Facebook, Twitter, Snapchat, Instagram… nawet na Naszej Klasie ;)). By otrzymać tytuł, możesz zgłosić swoją kandydaturę, ale nie musisz. Jeśli masz potencjał, i tak prędzej czy później Cię znajdziemy.

Regulamin konkursu Bloger Miesiąca grudzień 2017

Artykuł Jakub Sobieralski Blogerem Miesiąca! pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Jak stworzyć własnego e-booka?

Według corocznych badań nad stanem czytelnictwa łatwo zauważyć tendencję rosnącej popularności książek elektronicznych, czytników e-booków i aplikacji pozwalających na słuchanie audiobooków na urządzeniach mobilnych. Na naszym portalu pisaliśmy jak konwertować pliki do dwóch najpopularniejszych formatów mobi i epub oraz czym jest DjVu.

Opowiadanie 10-letniego Hemingwaya

W archiwach przyjaciela i szofera Ernesta Hemingwaya znaleziono notes, w którym znajdowało się opowiadanie z młodzieńczych lat autora „Komu bije dzwon”. Według specjalistów jest to jeden z pierwszych utworów napisanych przez przyszłego laureata Nagrody Nobla. Na portalu Booklips ukazał się artykuł, w którym streszczono opowiadanie oraz umieszczono skany oryginalnych zapisków Hemingwaya.

Catus Geekus o „tej” scenie

Coraz częściej filmowcy przy tworzeniu swoich produkcji sięgają po teksty Stephena Kinga. Tylko w tym roku ukazało się kilka adaptacji jego prozy – między innymi „1922”, „Mroczna wieża”, „Gra Geralda” czy „Pan Mercedes”. Najgłośniej jednak było o kinowym remake’u filmu „To”, kultowego horroru z klaunem Pennywisem w roli głównej. W swoim artykule Catus Geekus wskazuje na pominięcie w ekranizacji pewnego istotnego, kontrowersyjnego szczegółu, który pojawia się w powieści amerykańskiego mistrza grozy.

Wystartowała akcja Czytaj PL

2 listopada wystartowała największa akcja promująca czytelnictwo w Polsce – Czytaj PL. W całym kraju pojawiło się przeszło 7 tysięcy darmowych wypożyczalni książek elektronicznych. Plakaty z kodem umożliwiającym ich zdobycie znajdują się między innymi na przystankach autobusowych, w restauracjach i szkołach. Akcja opanuje blisko 500 miast i mniejszych miejscowości, nie tylko w Polsce, ale również za granicą. W listopadzie zupełnie za darmo dostępnych będzie 12 bestsellerowych książek – wśród nich „Shantaram”, „Wanda”, „Sekretne życie drzew” oraz wyróżnione nagrodą Zajdla „Czterdzieści i cztery”.

Akcja Czytaj PL wystartowała! 12 bestsellerowych książek za darmo!

Jak czytać nawet kilka tysięcy słów na minutę?

Zastanawialiście się kiedyś, jak przyspieszyć swoje tempo czytania? Odpowiedzi na to pytanie szukali ambasadorzy akcji Czytaj PL – vlogerzy z kanału Emce Kwadrat, którzy w atrakcyjny sposób przedstawiają ciekawostki ze świata nauki. W jednym z październikowych odcinków omówili, na czym polegają metody szybkiego czytania, jak ich stosowanie wpływa na zapamiętywanie treści oraz ich rozumienie. Wszystko zostało przedstawione za pomocą animacji, w którą wpleciono różnego rodzaju statystyki i wyniki badań dotyczących technik szybkiego czytania.

Dziesięć książek o krytykach i krytyce

Bardzo często wcielamy się w rolę krytyków lub piszemy o krytykach literackich, recenzentach czy felietonistach. W październiku trafiliśmy na bardzo ciekawy wpis Oczytanego Faceta, który postanowił sięgnąć po publikacje dotyczące tego, jak uprawiać krytykę literacką. W swoim artykule zebrał dziesięć książek wybitnych pisarzy i znawców literatury, którzy napisali o tym, jak podchodzić do rzetelnej oceny i krytyki dzieł innych.

11 klasycznych opowieści o duchach

Duchy pojawiają się w literaturze od setek lat, raz groźne, raz pomocne, jednak zawsze tajemnicze. Motyw duchów inspirował wielu pisarzy, zarówno piszących krwawe horrory, jak i powieści obyczajowe z wplecionymi w nie elementami nadprzyrodzonymi. Na portalu Booklips pojawiło się opracowane przez Marcina Waincetela zestawienie 11 klasycznych opowieści o duchach. Wśród wymienionych pisarzy znaleźli się między innymi H.P. Lovecraft, Edgar Allan Poe i Charles Dickens.

Angelus dla Olega Pawłowa

Laureatem tegorocznej edycji Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus został Oleg Pawłow za swoją książkę „Opowieści z ostatnich dni”. Na portalu Booklips pojawił się bardzo ciekawy artykuł opisujący krótko laureata oraz zwycięską książkę.

Akcja Czytaj PL działa w aplikacji Woblink. Jeśli podoba Wam się aplikacja i to co robimy, to pamiętajcie, żeby zostawić jej 5 gwiazdek. Bardzo nam to pomaga w przygotowywaniu kolejnych niespodzianek dla Was.

O autorze

Miłośnik literatury pięknej uzależniony od koncertów i festiwali.
Chciałby robić tysiąc rzeczy na raz, jednak na drodze do spełnienia stoi jego największy wróg – czas.

Rocznik 94. Redaktor Xięgarni.pl, All in University, kiedyś związany z Valkirią Network. Student Zarządzania Kulturą i Mediami UJ.

Najbardziej lubi poznawać, rozmawiać i przebywać z ludźmi, którzy go inspirują.

Artykuł Październik 2017 – najciekawsze artykuły książkoholicznego internetu pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Jesień to czas wielu ciekawych premier kinowych. Wśród nich znalazła się ekranizacja powieści Stephena Kinga „To”. Minęło już trochę czasu od pierwszej projekcji, w związku z czym Magdalena Adamus na swoim blogu Catus Geekus postanowiła podjąć kontrowersyjny temat sceny dziecięcego seksu grupowego, która pojawia się na kartach książki, ale w filmie już niekoniecznie.

Porozmawiajmy o TEJ scenie z „To”

Zastanawialiście się, jak będą działać wasze czytniki za parę lat? Robert Drózd ze Świata Czytników przedstawia krótki test kondycyjny kilku używanych przez niego urządzeń – Kindle Paperwhite I, InkBOOKa Onyx, Kindle 2 oraz Kindle Keyboard.

Jak donosi portal Booklips, Chuck Palahniuk wraca po czterech latach przerwy z nową książką. O kolejnej pozycji w bibliografii autora „Fight Clubu” niewiele wiadomo. Angielski tytuł będzie brzmiał „Adjustment Day”, a jego premiera przewidywana jest na maj przyszłego roku.

Bardzo ciekawą akcję promocyjną zaserwowało czytelnikom wydawnictwo Muza przy okazji premiery jednej z najbardziej wyczekiwanych książek tego roku – „Labiryntu Duchów” katalońskiego pisarza Carlosa Ruiza Zafóna. Na fanpage’ach i wydarzeniach wydawnictwa na Facebooku przez kilka dni poprzedzających premierę prezentowane były miasta, w których pojawią się egzemplarze „Labiryntu Duchów”, natomiast 7 października podane zostały konkretne księgarnie, w których można je było odszukać. Po co? Odnalezione egzemplarze można było kupić za złotówkę.

Jakub Sobieralski, autor strony Oczytany Facet, przedstawia nietypowe zestawienie. Opisał w nim początki swojej przygody z pisaniem. W jednym artykule zebrał dziesięć książek o krytykach i krytyce oraz wspomniał o materiałach, dzięki którym szlifował swój warsztat krytyczny.

Dziesięć książek o krytykach i krytyce

Jako fani literatury musimy pochylić się przed srebrnym ekranem – nie możemy nie wspomnieć o najnowszym trailerze „Gwiezdnych Wojen”, który dziś pojawił się w sieci.

Artykuł 11 października – poranny przegląd książkoholicznego Internetu pochodzi z serwisu Czytaj PL.

„Beren i Lüthien”, bo o tej opowieści ze świata Śródziemia mowa, w zasadzie nie jest czymś nowym, bowiem czytelnicy mieli okazję poznać tę historię w „Silmarillionie”. Tekst, który właśnie teraz okupuje półki księgarń na zachodzie, to nieco zmieniona wersja opowieści o dwojgu kochankach, człowieku i elfie, opracowany na nowo przez Christophera Tollkiena, syna pisarza. Książa trafiła do sprzedaży w dziesiątą rocznicę wydania ostatniego tytułu z uniwersum Tollkiena, „Dzieci Hurina”. Trudno jest oprzeć się przykremu wrażeniu, że Tollkien junior stara się wyciągnąć z pracy ojca tyle mamony, ile się jeszcze da. Niestety tak bywa w bardzo wielu  przypadkach, gdy wielki twórca, artysta odchodzi na zawsze, pozostawiając szuflady pełne nieopublikowanych tekstów, nie wykorzystanych piosenek.

Sprawa wygląda zupełnie inaczej jeśli chodzi Edith Wharton. Dla wielu z Was postać pewnie nieznana. Powiedzmy w skrócie że Pani Wharton to taka amerykańska Maria Dąbrowska, lub Eliza Orzeszkowa, tyle że bez niekończących się opisów przyrody. Autorka między innymi „Wieku niewinności”, na której podstawie powstał głośny film z Michelle Pfeiffer, Winioną Ryder i Danielem Day – Lewisem. To właśnie ta powieść przyniosła pisarce sławę, popularność i uznanie. Przedtem Edith Wharton pisała głównie sztuki teatralne, poezję i krótkie formy prozatorskie, dziś w większości nieznane. Jedną z nich odnaleziono w archiwum w Austin, w Teksasie. Odkrycia dokonały dr Laura Rattray i prof. Mary Chinery, z Uniwersytetu Glasgow i Georgian Court University. Maszynopis sztuki zatytułowanej „The shadow of a doubt”, pochodzi z 1901 roku, i wiele wskazuje na to że sztuka miała być wystawiona.

To literackie znalezisko jest dla wielu naukowców i literaturoznawców bardzo ważnym krokiem na przód w badaniach nad twórczością laureatki nagrody Pulitzera, trzykrotnie wskazywanej jako kandydatka do Nobla. Odkrycie tym bardziej istotne, że dotyczy okresu z życia pisarki, który dla badaczy pozostawał dotychczas mało znany. Ukazuje Edith Wharton w zupełnie nowym świetle, nie tylko natchnionej pisarki, ale też niemal bizneswoman i producentki.

Powiększyła się również bibliografia poetki Sylwi Plath, dzięki wierszom zapisanym na papierze węglowym, i ukrytym w starym notesie, odkrytych przez innych badaczy. Niedawno ukazał się kolejny zbiór nieznanych wierszy Mirona Białoszewskiego, „Polot nad niskimi sferami”, zawierający poezję wcześniej odrzucaną przez cenzurę, a także same autora, często z powodu występowania w nich wątków miłosnych, które poeta uznawał za zbyt intymne. Nieco wcześniej, w 2015 roku, trafiono na opowiadania i wiersze Charlotte Brontë z czasów gdy miała ona mniej więcej 17 lat. Opowiadania odnoszą się do Angrii, fantastycznego świata stworzonego przez nią i jej brata Branwella. Dość nietypowa tematyka dla sióstr Brontë.

Ile jeszcze takich literackich perełek skrywają domowe biblioteki i państwowe archiwa? Jakie jeszcze nieznane utwory znanych pisarzy będą spędzać sen z powiek miłośnikom literatury na całym świecie? Takie literackie wykopaliska, poszukiwanie skarbów słowa pisanego, są równie fascynujące jak geologiczne wykopki i odnajdywane skamieniałe pozostałości dawnych kultur. Jedne i drugie zmieniają nasze wyobrażenie o przeszłości, wiele wnoszą w teraźniejszość. Są najprawdziwszą sztuką w nauce, ale wymagają długich, żmudnych poszukiwań, ton przerzuconych dokumentów, wielu godzin spędzonych nad kolejnymi teczkami, kartonami, a zadowalające efekty najczęściej są przypadkowe. Taki ogrom pracy, i jeszcze więcej satysfakcji, gdy wpadnie się na jakiś sensacyjny trop.

Jakub Sobieralski

Wpis pierwotnie ukazał się na blogu Oczytany Facet.

O autorze recenzji

Założyciel bloga Oczytany-Facet.blogspot.com. Bibliotekarz z wykształcenia i powołania. Bloger i podróżnik z zamiłowania. Kocham czytać i pisać. Chciałbym kiedyś napisać książkę, ale jak na razie to tylko marzenie. Bloga prowadzę od ponad 2 lat. Wcześniej współpracowałem z pismem „Rynek Turystyczny” „Esensją”, portalami www.jazzsoul.pl oraz http://www.dobreksiazkimag.pl/. Oprócz literatury i podróży, trzecią moją miłością jest muzyka. Żaden konkretny gatunek, po prostu takie brzmienia, które wywołują ciary. Ostatnio też odkrywam nowe zainteresowania, wynikające ze spełnionego marzenia – udziału w audycji radiowej. Nagrywam podcasty, ciągle pracując nad ich uatrakcyjnieniem.

Artykuł „Nieznane utwory znanych pisarzy” oczami Oczytanego Faceta pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Dyskusja na temat, czy licealista poradzi sobie z siedmioma lekturami w roku szkolnym, czy też nie, w ogóle nie powinna mieć miejsca. Spierać się można jedynie o liczbę godzin języka polskiego w programie nauczania, chociaż w zasadzie nie ma o co, bo wszyscy wiemy, że jest ich zbyt mało. Młody człowiek kończący szkołę średnią, ogólnokształcącą, otrzymujący świadectwo maturalne, powinien mieć, jak sama nazwa szkoły wskazuje, wykształcenie ogólne. Tymczasem obecna dyskusja wskazuje na to, że poziom tej ogólności chce się za wszelką cenę zmniejszyć. Nowa podstawa programowa i wykaz lektur spotyka się z ogromem krytyki, co dziwniejsze, wychodzącej od ludzi inteligentnych, elity, nauczycieli i wykładowców akademickich, a w dużo mniejszym stopniu od przeciętnego Polaka. Niechlubnym przykładem jest profesor Krzysztof Biedrzycki z Uniwersytetu Jagiellońskiego, który na łamach „Gazety Wyborczej” twierdzi, że siedem lektur to dla ucznia zbyt dużo na jeden rok szkolny, że to program przygotowujący studentów kierunków humanistycznych, że takiego programu nie da się zrealizować. Pan profesor zapomina, że szkoła średnia to początek okresu poszukiwania siebie samego i że humanista może wybrać drogę techniczną, a absolwent technikum – studia filologiczne.

Biedrzycki krytykuje również powrót do ośmioklasowej podstawówki i czteroletniego liceum. Jestem absolwentem właśnie takich szkół, z czasów, gdy lektur omawiano znacznie więcej, i udawało się nawet zainscenizować sąd nad Stroopem z „Rozmów z katem”. Z czasów, gdy matura była rozprawką, a nie testem rozwiązywanym według określonego klucza, a jej zdawalność była znacznie wyższa niż dzisiaj. Profesor zdaje się też nie zauważać, że problemy z edukacją młodzieży pojawiły się wraz z poprzednią reformą. Czy pan profesor będzie tak wyrozumiały dla swoich przyszłych studentów, którzy nienauczeni czytania na wcześniejszych poziomach kształcenia, nie będą potrafili sprostać zadaniu przeczytania kilkudziesięciu lektur w semestrze (plus inne przedmioty)? A może pan profesor dobrze zdaje sobie z tego sprawę, ale za troską o realizację programu kryje się zwyczajne lenistwo? Może profesorowi się już zwyczajnie nie chce, a ze studentami, wobec których trzeba mniej wymagać, mniej się też napracuje?

Jak już wspomniałem, należę do tych szczęśliwych roczników, które przeszły przez edukację 8 + 4 + 5 i były gnębione przez polonistów dziesiątkami tekstów do przeczytania, wypracowań do napisania, klasówek z matematyki, chemii, fizyki, geografii i historii, których siłą zmuszano do nauki dwóch obowiązkowych języków obcych itd. itp. I jakoś daliśmy radę. Oczywiście wśród moich koleżanek i kolegów byli tacy, którzy woleli śledzić rozmnażanie pantofelka, liczyć ciągi, malować albo wysadzać w powietrze gabinet chemiczny. Zawsze jednak potrafili się zmobilizować, przebrnąć przez tę czy inną lekturę, napisać coś, choćby na =3, ale napisać. Dodać muszę, iż moja klasa należała do tych najgorszych pod względem zachowania i nauki. I znalazł się jeszcze czas na życie towarzyskie, hobby, sport. Bywało i tak, że umysły ścisłe lepiej wypadały na maturze z języka polskiego niż humaniści, jak było w przypadku moim i mojego szkolnego kumpla, genialnego matematyka (on dostał 5, a ja 4). Tak więc twierdzenie, że młodzież licealna spędza średnio po sześć–osiem godzin dziennie w szkole, a potem jeszcze uczy się w domu, to żaden argument. A tak poza tym, jeśli są tak zajęci, to skąd się bierze ta młodzież plącząca się nieustannie po galeriach handlowych, przesiadująca w parkach, na placach zabaw, często gęsto z alkoholem i papierosami? I kto na studiach będzie się przejmował tym, czy mają czas na naukę, czy nie, tym, że nie dosypiają, bo pracują albo wychowują dzieci? Otóż nikt.

W tej dyskusji pojawiło się jeszcze jedno, najbardziej chyba absurdalne stwierdzenie. Gdzieś na Facebooku pewna młoda „nowointelektualistka” stwierdziła, że w programie jest zbyt dużo Biblii. Że to faworyzowanie jednej religii, że Pismo Święte reprezentuje kulturę chrześcijańską, a Polska reprezentuje kulturę słowiańską, że powinno być więcej miejsca poświęconego innym religiom, wyznaniom i kulturom.  Co ma piernik do wiatraka, oprócz mąki oczywiście? Ta nieświadoma wielu rzeczy osóbka, najprawdopodobniej już posiadająca maturę, nie wiedziała nawet, że Biblia jest rozpatrywana jedynie jako dzieło literackie, źródło wielu gatunków literackich, podstawa do zrozumienia literatury i kultury różnych epok, a zwłaszcza średniowiecza. Nie orientuje się nawet, iż wszystko to, o czym pisze, jest obecne na lekcjach języka polskiego, że Biblia jest uznawana przez różne wyznania i religie, i raczej niemożliwym by było pojawienie się w naszym programie np. Koranu, a Pisma Świętego w islamskich szkołach. To, co wypisuje ta pani, i słowa pana Krzysztofa to właśnie część tej nowomowy, o której profesor wspomina w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej”.

I tak, idźmy dalej w jej duchu. Równajmy w dół. Ograniczmy nauczanie matematyki, biologii, chemii, fizyki, historii do niezbędnego minimum. Przecież łatwiej będzie komuś nienauczonemu myśleć wmówić, co się chce, łatwiej na niego wpłynąć, łatwiej nim rządzić. Przecież wystarczy, że Iksiński z Igrekową będą potrafili się podpisać, postawić krzyżyk tam, gdzie należy, i policzyć, czy odpowiednia liczba złotówek trafiła na ich konto. Tylko, droga „Gazeto Wyborcza”, kto będzie Was kupował i czytał, skoro siedem książek rocznie to zbyt wiele?

Jakub Sobieralski

Wpis pierwotnie ukazał się na blogu Oczytany Facet.

O autorze

Założyciel bloga Oczytany-Facet.blogspot.com. Bibliotekarz z wykształcenia i powołania. Bloger i podróżnik z zamiłowania. Kocham czytać i pisać. Chciałbym kiedyś napisać książkę, ale jak na razie to tylko marzenie. Bloga prowadzę od ponad 2 lat. Wcześniej współpracowałem z pismem „Rynek Turystyczny” „Esensją”, portalami www.jazzsoul.pl oraz http://www.dobreksiazkimag.pl/. Oprócz literatury i podróży, trzecią moją miłością jest muzyka. Żaden konkretny gatunek, po prostu takie brzmienia, które wywołują ciary. Ostatnio też odkrywam nowe zainteresowania, wynikające ze spełnionego marzenia – udziału w audycji radiowej. Nagrywam podcasty, ciągle pracując nad ich uatrakcyjnieniem.

Artykuł „Awantura o lekturę” – felieton Oczytanego Faceta pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Czy myślimy o starości? Nad swoją emeryturą zapewne niektórzy się zastanawiają, zwłaszcza gdy zobaczą głupawą reklamę w telewizji. Większość młodych ludzi nie myśli jednak o tym. Starość wydaje się tak odległa, że aż niemożliwa. Dzisiejsza dwudziestolatka, otoczona wianuszkiem znajomych, z chłopakiem u boku, nie zastanawia się nad tym gdzie, z kim i w jakich warunkach znajdzie się za pięćdziesiąt lat. Powszechne niestety jest również przekonanie o tym że stary człowiek to taki trochę ludzki odpadek. Wyeksploatowany, zniszczony, na niczym się już nie zna, niczym się nie interesuje, a jego potrzeby są ograniczone do niezbędnego minimum. Kłam temu zadaje Hendrik Groen w swojej powieści Małe eksperymenty ze szczęściem. Sekretny dziennik Hendrika Groena.

Powieść napisana w postaci dziennika, stanowi zapis roku życia spędzonego w domu opieki. Składają się na nią luźne, często zabawne dykteryjki na temat współ pensjonariuszy, personelu, holenderskiej teraźniejszości i starości jako takiej. Poznajemy różne osobowości, począwszy od starych nie tylko ciałem ale i duchem, zastygłych w oczekiwaniu na nieuchronny koniec staruszki i staruszków, przez wredne dla samej wredności stare pierniki, sympatycznych, nieco zbuntowanych emerytów, na samym Hendriku, pozostającym w rozkroku między aktywnym seniorem a narzekającym upierdliwcem. Groen wraz z przyjacielem Evertem i kilkoma innymi pensjonariuszami, zakładają grupę StAży, i organizując co tydzień wycieczki, starają się wciąż korzystać z życia. Pomimo i na przekór chorobom i społecznym ograniczeniom.

Świat i realia w których przyszło żyć holenderskim emerytom, wcale nie jest tak różowy jak głosi powszechna opinia. Ludzie bez serca znajdą się wszędzie, i również wszędzie społeczeństwo starzeje się, a co za tym idzie emerytury są skromne, ale również spada jakość usług oferowanych w przybytkach takich jak ten, do którego trafił Hendrik. Humor i zabawne opowieści to tylko przykrywka. Im dłużej czytamy Sekretny dziennik, tym bardziej wyraźne staje się przerażenie Groena, i pozostałych bohaterów. Dobrze skrywany, ale wciąż obecny strach, nie przed śmiercią, ale raczej przed niemocą, przed utratą samodzielności, bólem i kolejnym schorzeniem, a najbardziej przed pustką, marginesem, na który większość sama pozwala się zepchnąć. W przypadku Hendrika jest to lęk tym większy, gdyż do niego, jako jednego z niewielu, nigdy nikt nie przyjeżdża w odwiedziny. Wspominane cotygodniowe odwiedziny dzieci, wnuków i krewnych, najczęściej odbębniane jak pańszczyzna, kilka chwil w tygodniu, w miesiącu, których staruszkowie chwytają się jak tonący deski, pokazują jak bardzo tęsknią, jak nie mogą pogodzić się z byciem na życiowym śmietnisku.

Małe eksperymenty ze szczęściem to lektura dla wybranych. Można by stwierdzić że dla czytelników o stalowych nerwach, twardej duszy, nie podatnych na stany depresyjne. W powieści nie znajdziemy drastycznych momentów, wstrzymujących dech w piersiach przygód i zwrotów akcji. Narracja jest niespieszna, jak spacer dwojga emerytów z balkonikami. Jest w tej książce jednak coś dużo bardziej przejmującego niż najbardziej widowiskowe sceny akcji. Odchodzenie. Kawałek po kawałku, krok po kroku.

Kim jest autor dziennika? Odkąd powieść Hendrika Groena znalazła się na szczytach list bestsellerów, tożsamość autora zainteresowała wielu. Podobno jest nim sześćdziesięcio jednolatek z Amsterdamu. To jednak mało istotne. Ważne jest to co może nam dać Sekretny dziennik. Świadomość że sami kiedyś znajdziemy się w tym punkcie życia, a przede wszystkim empatię, zrozumienie, życzliwość, inne spojrzenie na osoby w podeszłym wieku.

 

Jakub Sobieralski

Wpis pierwotnie opublikowany na blogu Oczytany Facet.

O autorze recenzji

Założyciel bloga Oczytany-Facet.blogspot.com. Bibliotekarz z wykształcenia i powołania. Bloger i podróżnik z zamiłowania. Kocham czytać i pisać. Chciałbym kiedyś napisać książkę, ale jak na razie to tylko marzenie. Bloga prowadzę od ponad 2 lat. Wcześniej współpracowałem z pismem „Rynek Turystyczny” „Esensją”, portalami www.jazzsoul.pl oraz http://www.dobreksiazkimag.pl/. Oprócz literatury i podróży, trzecią moją miłością jest muzyka. Żaden konkretny gatunek, po prostu takie brzmienia, które wywołują ciary. Ostatnio też odkrywam nowe zainteresowania, wynikające ze spełnionego marzenia – udziału w audycji radiowej. Nagrywam podcasty, ciągle pracując nad ich uatrakcyjnieniem.

Artykuł Oczytany Facet o „Małym eksperymencie ze szczęściem” pochodzi z serwisu Czytaj PL.