Jak korzystać z akcji Czytaj Kraków na czytnikach Kindle i inkBOOK?

Kindle

1. Pobierz aplikację mobilną Woblink ze sklepu Google Play, App Store lub HUAWEI AppGallery.
2. Dołącz do akcji za pomocą swojego smartfona lub tabletu i wypożycz jedną z 10 dostępnych książek.
3. Pobierz aplikację Woblink na swój komputer (linki poniżej), podłącz i zsynchronizuj swój czytnik. Na Twoim Kindle pojawi się plik wob.link.
4. Podłącz Kindle do WiFi i kliknij w link zawarty w pliku. To klucz do Twojej półki!
5. Pobierz ebooka z półki i… czytaj!

Uwaga! Z Czytaj PL na Kindle można korzystać za darmo do 7 sierpnia. Wystarczy co 7 dni zaktualizować dostęp. Aby to zrobić, kliknij na Kindle w link zawarty w pliku wob.link – przejdziesz na swoją półkę, i pobierz ponownie czytany tytuł. Twój postęp czytania zostanie zachowany.

Książki można wymieniać w aplikacji Woblink na telefonie lub tablecie. Każda aktualnie wybrana pozycja pojawi się do pobrania na półce wob.link.

Aplikacje na komputer do synchronizacji :

Linux | Windows | macOS 

inkBOOK 

1. Pobierz aplikację mobilną Woblink ze sklepu Google Play, App Store lub HUAWEI AppGallery.
2. Dołącz do akcji na smartfonie bądź tablecie i wypożycz jedną z 10 dostępnych książek.
3. Następnie pobierz aplikację Woblink na swoim czytniku inkBOOK i… czytaj!

W czytnikach inkBOOK widoczna będzie książka wypożyczona za pomocą aplikacji mobilnej w smartfonie lub tablecie. Jeśli chcesz wymienić tytuł, zrób to za pomocą swojego smartfona lub tabletu.

Artykuł Akcja Czytaj Kraków na czytnikach Kindle i inkBOOK. Jak korzystać? pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Krok 1: Zainstaluj aplikację Woblink.

Jeśli jesteś użytkownikiem smartfona lub tabletu z systemem Android lub iOS, wejdź do Sklepu Google Play lub iStore’a. Następnie pobierz najnowszą wersję aplikacji Woblink, a następnie zaloguj się do niej lub stwórz nowe konto. Jeśli miałeś lub miałaś już aplikację Woblink, pamiętaj o zaktualizowaniu jej!

Krok 2: Znajdź kod QR i zeskanuj go w aplikacji!

Jeśli chcesz wejść do akcji Czytaj PL potrzebny ci będzie kod QR. Gdzie go znaleźć? Pojawił się on na stronie akcji na Woblinku, a także na plakatach w przestrzeni miejskiej Krakowa, na naszych social mediach i u wielu internetowych twórców. Dla ułatwienia wejścia do akcji, kod QR prezentujemy…

TUTAJ!

Krok 3: Zaloguj się lub zarejestruj zupełnie za darmo.

Jeżeli jesteś już użytkownikiem Woblinka możesz zalogować się loginem i hasłem, którego używałeś lub używałaś do tej pory. Jeżeli po raz pierwszy masz do czynienia z Woblinkiem, zarejestruj się całkowicie bezpłatnie i błyskawicznie. Wystarczy, że podasz maila i wymyślisz hasło (które zapamiętasz!).

Krok 4: Wybierz książkę i delektuj się czytaniem i słuchaniem!

Po zalogowaniu lub rejestracji aplikacja powinna przenieść cię do „karuzeli”, z której możesz wybrać jedną z 10 bestsellerowych książek, która zostanie dodana do twojej półki. Jednocześnie na półce możesz tylko jedną książkę. Książki możesz wymieniać w dowolnym momencie.

To co? Do zaczytania w aplikacji z Czytaj PL!

Artykuł Jak dołączyć do akcji Czytaj Kraków? pochodzi z serwisu Czytaj PL.

W jaki sposób pracujesz?
Mój sposób pracy wykrystalizował się przez ostatnie lata, aczkolwiek okazuje się, że przy każdej książce wygląda trochę inaczej. Wszystko zaczyna się od zbierania przypadkowych notatek, strzępów rozmów, obrazów, które uruchamiają kolejne etapy gromadzenia materiałów już bardziej konkretnych. Następnie przychodzi faza planowania w głowie, potem planowania na papierze, co trwa ostatnio coraz dłużej i dłużej. Przy Grzybni zapisałam parę zeszytów, wydrukowałam mnóstwo notatek i teraz, gdziekolwiek podróżuję, targam ze sobą torbę pełną papierów. Zawsze mam przy sobie również notatnik, w którym zapisuję to, co ciekawego usłyszę.

Co najchętniej ostatnio czytasz?
Mam naturę sroki zbieraczki, więc moje mieszkanie jest wypełnione książkami, w wielu przypadkach nieprzeczytanymi. Zatem jakiś czas temu podjęłam twardą decyzję, że staram się nie kupować niczego nowego, i nadrabiam domowe zaległości. W tej chwili czytam Pianistkę Jelinek. Z racji długich podróży samochodem słucham bardzo dużo audiobooków i w tym przypadku wybieram książki przeróżne. Ostatnio wysłuchałam wspomnień ochroniarza, który pracuje w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku. Jestem również ogromną fanką popularnonaukowych reportaży Siddharthy Mukherjeego.

Czego nie wiedziałaś o sobie 10 lat temu?
To dosyć trudne pytanie, zważywszy, że zaraz minie 10 lat od mojego debiutu. Pamiętam, że bałam się wtedy wielu rzeczy, które nieuchronnie nastąpiły, i okazało się, że jestem w stanie je przetrwać.

Gdybym nie była tym, kim jestem, byłabym…
Czasem sobie myślę, jak moje życie mogłoby wyglądać w innych okolicznościach, i mam jedną konkretną wersję alternatywnej rzeczywistości. Gdybym nie była tu, gdzie jestem, to najprawdopodobniej mieszkałabym nad morzem, w jakiejś małej miejscowości, w sezonie smażyłabym gofry dla turystów, a zimą gapiła się na fale. Ewentualnie mogłabym pracować na statku albo w porcie. Niezależnie od tego, gdzie podróżuję, zawsze staram się znaleźć rzekę, jezioro, morze, cokolwiek i przesiaduję na brzegu, ile się da.

Jacy są twoi bohaterowie życia codziennego?
Moi bohaterowie to moi bliscy, a ściślej: bliskie. Podziwiam moją mamę i siostry, które zbudowały czułe, pełne miłości domy, do jakich chce mi się wracać, niezależnie od tego, gdzie jestem. Bardzo lubię opowieści mojej mamy o przeszłości naszej rodziny i jestem dumna, że pochodzę z rodziny silnych, niezależnych kobiet.

Którego autora / autorkę chciałabyś przywrócić do życia, aby opisał współczesność?
Może Davida Fostera Wallace’a, bo jestem ciekawa, jak spojrzałby na dzisiejszą popkulturę, telewizję i internet. Chętnie przeczytałabym esej napisany z jego perspektywy.

Aleksandra Zielińska

Pisarka, dramaturżka, scenarzystka. Autorka zbioru opowiadań Kijanki i kretowiska oraz powieści Przypadek Alicji, Bura i szał, Sorge. Nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia, Nagrody im. W. Gombrowicza i Nagrody Conrada

Fragment opowiadania:

Każde wyrusza ze swojego miejsca po nitce, nitkę za sobą ciągnąc i wprowadzając inne w rezonans.

Zuzanna idzie boso po kamiennych schodach, prosto do przystani. Kaliban otwiera drzwi auta i od razu nie podoba mu się ani taksówka, ani kierowca. Zdenka wpatruje się w witrynę osiedlowego sklepu spożywczego i próbuje sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz jadła kokosowe draże. Kostia dotyka zasinionej powieki i w duchu cieszy się, że chociaż łuk brwiowy przestał krwawić. Pierwsza rocznica, odkąd nie ma Filipa.

Życie.

Artykuł Aleksandra Zielińska w Miesięczniku ZNAK pochodzi z serwisu Czytaj PL.

W jaki sposób pracujesz?

Przede wszystkim próbuję ujarzmić twórczy chaos. Przygotowuję się do pisania, spisując pomysły w zeszytach, gromadząc artefakty związane z moimi bohaterami (głównie są to zdjęcia rzeczy, które mi się z nimi kojarzą), czytając czy oglądając filmy na temat, jaki mnie aktualnie interesuje. Robię masę notatek – zapisuję je ręcznie i w telefonie. W przypadku powieści na pewnym etapie pisania tworzę plik w Excelu z tekstem rozłożonym na czynniki pierwsze, co brzmi o wiele bardziej porządnie, niż wygląda w rzeczywistości. Dużo marudzę, zanim siądę do pisania, ale ostatecznie pisanie sprawia mi frajdę. Piszę wolno, jak na dzisiejsze standardy rynku wydawniczego, bo głównie robię to w weekendy.

Co najchętniej ostatnio czytasz?

W ostatnich latach zachłannie nadrabiam historie pisane przez kobiety i o kobietach, głównie o artystkach. Od pandemii coraz częściej sięgam po „książki pocieszki” – tak je nazywam w swoim prywatnym słowniku. Szukam tytułów, które nienachalnie niosą jakiegoś rodzaju pocieszenie, ciepło i prawdę o życiu. Czasem są to książki typu Pawilon małych ssaków Patryka Pufelskiego, czasem książki zupełnie niepopularne jak Lektor z pociągu 6:27, a czasem literatura dla dzieci lub młodzieżowa, np. ostatnio trafiłam na pięknie ilustrowany zbiór surrealistycznych bajek Poławiacz cieni Erny Rosenstein. Jedna z nich opowiada o małżeństwie ślimaka i krowy – to szalenie podnosząca na duchu opowieść.

Czego nie wiedziałaś o sobie 10 lat temu?

Jest taki wspaniały dialog między dwoma przyjaciółmi w filmie Duchy Inisherin. Jeden z bohaterów o imieniu Colm mówi: „Powiem ci, co przetrwa. Muzyka przetrwa, obrazy przetrwają i poezja”. Na co odpowiada mu jego przyjaciel Pádraic: „Bycie miłym też”. Dziesięć lat temu na pewno nie wiedziałam o sobie, że bliżej mi w tej kwestii do tego drugiego.

Gdybym nie była tym, kim jestem, byłabym?

Nie jestem pewna, czy chciałabym być kimś innym, ale gdy przeczytałam to pytanie, przyszło mi do głowy, że mogłabym być: ptakiem, mieszkanką Doliny Muminków, kwiaciarką, hodowczynią owiec lub malarką (mam nadzieję, że część tych funkcji jeszcze zrealizuję).

Jacy są Twoi bohaterowie życia codziennego?

Są całkiem zwyczajnymi ludźmi, których mijam na ulicy, gdyż dla mnie przetrwanie w rzeczywistości, która nas otacza, to duży wyczyn. Są to też ludzie, którzy mimo wszystko potrafią skoncentrować się na cieszeniu się z drobnych rzeczy i zarażaniu tym innych – uważam, że to ogromna sztuka.

Którego autora / autorkę chciałabyś przywrócić do życia, aby opisał współczesność?

Mirona Białoszewskiego i Annę Świrszczyńską – tylko żeby koniecznie napisali coś w duecie.

Paulina Jóźwik

Autorka opowiadań oraz powieści Strupki, która znalazła się na długiej liście książek zakwalifikowanych do Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus 2020. W 2021 r. została laureatką programu rezydencji w Broumovie przyznawanego przez Wrocławski Dom Literatury. W tzw. wolnym czasie wykleja kolaże albo pisze jakąś powieść

„Próbuję ujarzmić twórczy chaos. Dużo marudzę, zanim siądę do pisania, ale ostatecznie pisanie sprawia mi frajdę” – mówi Paulina Jóźwik. 

Oto fragment opowiadania:

Ojciec przez kilka miesięcy planował naszą przeprowadzkę. Opowiadał o nowym życiu w nowym miejscu, jednak jego opowieści o morzu okazały się kłamstwem. Myślałam że ja, Inez Pozłotko, jestem za duża, by wierzyć w bajki. Ale odkąd powiedział mi, że morze będzie czymś, co mi się nawet nie śniło, zaczęłam śnić właśnie o tym wszystkim, czym powinno być mieszkanie nad morzem. O pływaniu, plaży, piasku, wodzie po horyzont. Tymczasem ojciec jak to ojciec – zrobił mnie w bambuko, a przecież moja świętej pamięci ōma przestrzegała, że on żyje tylko po to, by cyganić.

Artykuł Paulina Jóźwik w Miesięczniku ZNAK pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Biblia i mitologia

Postać ojca pojawia się w podaniach od zarania dziejów. Prawdopodobnie najwięcej archetypicznych przedstawień ojca pojawiło się w Biblii. Wystarczy tylko wspomnieć o Bogu-ojcu, Adamie – pierwszym ziemskim tacie, ojcu z przypowieści o synu marnotrawnym czy wreszcie postaci Abrahama wystawionego na próbę przez samego Boga. O każdym z nich śmiało można by napisać osobny artykuł.

Równie wiele fascynujących obrazów ojca można znaleźć w mitologii greckiej. Już na samym początku mamy do czynienia z ojcobójstwem – Kronos pozbawia władzy swojego ojca Uranosa. By nie powtórzyć losów swojego ojca, postanawia połknąć wszystkie swoje dzieci. Niestety, nie uda mu się przechytrzyć losu, bowiem tronu pozbawi go Zeus – zdecydowanie najważniejszy i najciekawszy ojciec w całej mitologii. Mitologiczny władca wszystkich bogów nie należał do najwierniejszych. Z racji swoich licznych romansów, zarówno z boginiami, jak i śmiertelniczkami, ciężko ustalić ile tak naprawdę miał dzieci. Wśród nich byli bogowie olimpijscy, herosi i zwykli ludzie. Postać Zeusa różni się w zależności od podań. Jednak różne wersje podkreślają kilka jego cech – władczość, siłę, mądrość, emocjonalność i rzecz jasna hedonizm. 

Przy okazji mitologii warto wspomnieć o Dedalu, ateńczyku, który został uwięziony w labiryncie Minotaura na Krecie. Dedal znalazł sposób by wraz ze swoim synem uciec z wyspy. Wynalazł skrzydła, z wosku i piór, dzięki którym mogli unieść się w powietrze. Nie mogli jednak lecieć się zbyt wysoko, by słońce nie rozpuściło wosku, co w konsekwencji, w wyniku upadku z dużej wysokości, doprowadziłoby ich do śmierci. Nieroztropny syn nie posłuchał ojca i zginął podczas ucieczki. Dedal jest archetypem ojca dającego lekcje swojemu synowi, jednocześnie dającemu swojemu dziecku wolność w podejmowaniu decyzji.

Treny – Jan Kochanowski (1580 r.)

Do tej pory przedstawiliśmy kilka przykładów, w których pojawia się ojciec i syn. Nie sposób zatem ominąć smutnej, choć pięknej i wzruszającej, miłości Jana Kochanowskiego do swojej córki Urszulki. W cyklu 19 Trenów, Kochanowski wyraża cierpienie, smutek i ogromną pustkę, którą czuje po śmierci swojej ukochanej córeczki. Z każdym kolejnym tekstem, Do dziś cykl pozostaje jednym z najwspanialszych przykładów utworów żałobnych. “Treny” są najbardziej osobistym utworem Kochanowskiego. Ukazują nie tylko ból artysty, ale również wielką emocjonalność oraz odkrywają kryzys światopoglądowy, który przeżywał po śmierci córki.

Pinokio – Carlo Collodi (1883 r.)

„Pinokio” Carlo Collodiego to fantastyczna powieść dla dzieci, która pierwotnie ukazywała się w odcinkach w latach od 1881 do 1883. W pełnej wersji „Pinokio” został wydany w 1883 roku. Obecnie opowieść o wystruganym z drewna pajacyku zaliczana jest do klasyki literatury dziecięcej i doczekała się wielu kontynuacji czy adaptacji. Pinokia do życia powołał stary lalkarz Dżepetto. Mężczyzna był bardzo samotny i od zawsze pragnął mieć syna. Postanowił więc wystrugać drewnianego chłopca, który nagle ożył. Dżepetto bardzo cieszył się, że w magiczny sposób zyskał syna, nawet tak krnąbrnego i niegrzecznego jak Pinokio. Przez cały czas wspierał syna, który przysparzał mu wiele zmartwień i chciał wychować go jak najlepiej, w czym pomagali mu Mówiący Świerszcz i Wróżka o Błękitnych Włosach.

Pamiętniki Tatusia Muminka i Tatuś Muminka i morze – Tove Jansson (1950 r.)

Tatuś Muminka to jedna z bardziej tajemniczych postaci kultowego cyklu Tove Jansson o uroczych stworkach zwanych Muminkami. To typ ogromnego marzyciela i romantyka. Wychował się w prowadzonym przez surową dyrektorkę sierocińcu. Szybko go jednak opuścił, aby móc odkrywać świat i przeżywać masę przygód. Podczas swoich podróży poznał między innymi tatę Ryjka i tatę Włóczykija. Od czasu spotkania Mamy Muminka tworzy z nią zgodny i szczęśliwy związek. Mieszkają w Dolinie Muminków. Znakiem rozpoznawczym Tatusia Muminka jest czarny cylinder. Pisze pamiętniki, lubi sztukę i podróże. Owianą tajemnicą postać Tatusia Muminka przybliżają następujące tomy z serii „Tatuś Muminka i morze” (opowiadający o samotności i niezrozumiałej tęsknocie), a także „Pamiętniki Tatusia Muminka”. Tove Jansson zawarła tu wiele informacji dotyczących młodości głowy rodziny Muminków i rodziców innych znanych postaci jak Włóczykij, Mała Mi czy Ryjek.

Nagi sad – Wiesław Myśliwski (1969 r.)

Ojciec przedstawiony w „Nagim sadzie”, debiutanckiej powieści Wiesława Myśliwskiego, to mężczyzna skryty, małomówny i niepiśmienny, całe swoje życie mieszkający na wsi. Postać ojca, jak i wszystko co dzieje się w powieści, ukazana jest oczami syna, wykształconego nauczyciela, który powraca do przeszłości starając się zrozumieć siebie, ojca, a przede wszystkim łączące ich relacje. Miłość między tą dwójką bohaterów objawiała się w szeregu drobnych gestów, milczeniu, domysłach i szukaniu siebie nawzajem. „Nagi sad” to książka niespieszna, napisana kunsztownym językiem oraz ukazująca w filozoficzny, sentymentalny i dający do myślenia sposób relacje łączące najbliższych sobie ludzi.

Ojciec chrzestny – Mario Puzo (1969 r.)

Vito Corleone to ojciec chrzestny jednej z nowojorskich mafijnych rodzin. Jest człowiekiem honoru, ale także brutalnym donem rządzących swoimi ludźmi twardą ręką. Rodzina Corleone wzbogaciła się na handlu alkoholem w okresie prohibicji. Don Vito poznał wtedy innych donów, z którymi współpracował. Brutalny, nieugięty i nieustępliwy, wzbudza postrach wśród większości ludzi, ale też sprawiedliwy (przede wszystkim według swojego kodeksu moralnego). Rodzina, a zwłaszcza dzieci, to dla niego najwyższa wartoś. Wraz z żoną Carmellą doczekał się czwórki dzieci Santina, Frederica, Michaela oraz Constanzię. Vito Corleone, jako człowiek honoru, nie cofnie się przed niczym, aby zadbać o swoją rodzinę. Miłość, którą darzy dzieci to uczucie skomplikowane, nieraz pozornie pozbawione czułości. Don Vito często wymaga od swoich dzieci szeregu poświęceń w imię dobra rodziny.

Lśnienie – Stephen King (1977 r.)

Jack Torrance to bardzo specyficzna i rządzona sprzecznościami postać. Urodził się w patologicznej rodzinie, doświadczył przemocy ze strony ojca. Mimo to kochał go. W przyszłości zaczął postępować jak jego własny ojciec tyran. Postanowił zostać nauczycielem, ożenił się, doczekał synka i popadł w alkoholizm. Często jest zły – karze małego Danny’ego i wyrządza mu krzywdę. Jednak mimo wszystkich wad i negatywnych cech jego synek nadal darzy go miłością, próbując wytłumaczyć sobie i usprawiedliwić nawet najgorsze zachowanie taty. Jack Torrance zarówno bawił się z chłopcem dostarczając mu niezapomnianych chwil radości, jak i sprawiał Danny’emu ogromnego bólu – w chwili złości złamał dziecku rączkę. Prawdziwe (?) oblicze Jacka poznajemy dopiero w hotelu Panorama do którego udaje się wraz z żoną i synkiem. Duchy Panoramy upomną się o mężczyznę i postarają się, wydobywając z niego to co najgorsze, wpędzić go w obłęd.

„Cień wiatru” – Carlos Ruiz Zafón (2001 r.)

19 czerwca 2020 roku, w wieku 55 lat, zmarł Carlos Ruiz Zafón, autor „Cmentarza Zapomnianych Książek”, bestsellerowego cyklu składającego się z czterech tomów: „Cienia wiatru”, „Gry anioła”, „Więźnia nieba” i „Labiryntu duchów”. Jednym z głównych bohaterów serii jest Daniel Sempere, którego ojciec, odegrał bardzo ważną rolę w jego życiu. Señor Sempere prowadził znaną barcelońską księgarnię, dzięki czemu Daniel całe dzieciństwo spędził wśród książek. Pewnego dnia ojciec zabrał swojego syna na tytułowy Cmentarz Zapomnianych Książek, gdzie ukryto setki starych książek. Chłopiec mógł spośród nich zabrać tylko jedną. Jego wybór padł na „Cień wiatru”, autorstwa Juliana Caraxa. Wizyta na Cmentarzu jest punktem wyjścia historii opiewającej na blisko 4000 stron. Danielowi tak bardzo spodobała się książka, że postanowił odszukać inne dzieła Caraxa. Niestety wszystkie egzemplarze jego książek zostały spalone, a pisarza otacza aura tajemnicy. Poszukiwania sprowadzają na Daniela wiele niebezpieczeństw, łącznie z zagrożeniem życia.

Droga – Cormac McCarthy (2006 r.)

Cormac McCarthy jest jednym z najbardziej uznanych żyjących pisarzy amerykańskich. Znany jest głównie z opisywania brutalnego oblicza amerykańskiego południa, przez co określany jest literackim spadkobiercą Faulknera. Jedna z jego książek – “Droga”, odstaje tematycznie od reszty – przedstawia bowiem świat post-apokaliptyczny. Jak sam tytuł wskazuje, jest to przykład tzw. literatury drogi – przez zniszczony świat przemierza mężczyzna wraz ze swoim synem. Po drodze tata tłumaczy synowi co mogło się stać, odpowiada na trudne, egzystencjalne pytania, a przede wszystkim robi wszystko by uratować swojego potomka. Powszechnie uważa się, że w książce w doskonały sposób przedstawiona została miłość między ojcem, a synem. 

Beksińscy. Portret podwójny – Magdalena Grzebałkowska (2014 r.)

Zupełnie inny poziom kontaktu między ojcem, a synem został przedstawiony w książce “Beksińscy. Portret podwójny” Magdaleny Grzebałowskiej. To pierwszy przykład z życia wzięty relacji ojciec-syn w naszym zestawieniu. Mamy tutaj do czynienia z szorstką, surową relacją, często niechęcią i wrogością. Borykający się z problemami Zdzisław Beksiński, przelał wiele lęków i fobii na swojego syna Tomka. Wiele wskazuje, że ich trudny kontakt był jedną z przyczyn chronicznej depresji Tomasza. Nie ma wątpliwości, że kochali się wzajemnie, jednak była to miłość bardzo trudna, częściej dramatyczna niż szczęśliwa.

To zaledwie kilka przykładów literackich przedstawień ojców. Wybraliśmy kilka charakterystycznych kreacji, mających wpływ na powstanie kolejnych. Przy okazji wszystkim tatom życzymy wszystkiego najlepszego z okazji ich święta.

Artykuł Najciekawsze portrety ojców w literaturze pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Czego szukasz w literaturze?

Dobrze opowiedzianych historii! To na pewno. I emocji, które zostaną ze mną na dłużej. I języka, który mnie zafascynuje i który da mi poczucie obcowania z jakimś niezwykłym intelektem. Również wrażliwości, subtelności i czasem też prostoty, za którą idzie piękno. I  takiego punktu widzenia na otaczającą nas rzeczywistość, którego jeszcze nie znam.

W jaki sposób pracujesz?

Na początku zazwyczaj idę sam do lasu na długą wędrówkę. To jest czas i miejsce, które pozwalają mi się oderwać od codziennej bieganiny. Zostaję sam, idę, idę, idę i wtedy moje procesy myślowo-twórcze zaczynają wchodzić na wysokie obroty. I często jest tak, że w takich okolicznościach rodzi się pomysł na historię. Potem muszę z tym pomysłem pobyć – czasem kilka dni, czasem kilka miesięcy, gdy jest to pomysł na sztukę. A gdy już sobie z tym pomysłem pobędę, to siadam do komputera, zatapiam się w kreowany przeze mnie świat i jestem w nim przez cały czas pisania.

Co najchętniej czytasz?

Ostatnio najczęściej sięgam po amerykańskie lub brytyjskie powieści, a także po reportaże. Są też takie książki, do których wracam regularnie – krótkie formy Andrzeja Stasiuka, Ganbare! Katarzyny Boni, Wróżba Agnety Pleijel czy Pociąg linii M Patti Smith. No i oczywiście nie rozstaję się również z literaturą dla dzieci – kocham twórczość Toona Tellegena, uwielbiam Muminki, a ostatnio niezwykle rozbawiło mnie Pokręcone życie dżdżownicy.

Jaką funkcję może spełniać / spełnia współcześnie literatura?

Myślę, że taką samą, jak i kiedyś, i taką samą, jaką może spełniać również w przyszłości – literatura może po prostu zmieniać nasz świat, ale „nasz” w znaczeniu „mały świat każdego człowieka z osobna”. Literatura może ten świat rozciągać, może nas utwierdzać w przekonaniach, może te przekonania burzyć, może ten świat wzbogacać, może otwierać w nas nowe ścieżki, może też pomagać zamknąć te, które zamknąć już by należało, i wiele, wiele innych. Jest to również po prostu doskonałe narzędzie do zagłębienia się w sobie, do przyjrzenia się własnemu wnętrzu i do wyciszenia głowy przeładowanej ekranami.

Michał Kaźmierczak

Animator kultury, dramatopisarz, edukator w leśnych przedszkolach, Kierownik Literackiego Olsztyńskiego Teatru Lalek. Trzykrotny laureat Konkursu na Sztukę dla Dzieci i Młodzieży, dwukrotny półfinalista Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej, laureat Międzynarodowego Konkursu Literackiego im. Siegfrieda Lenza oraz finalista Konkursu na Opowiadanie organizowanego w ramach Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania we Wrocławiu

Oto fragment opowiadania:

Raz tylko mi do głowy przyszło w życiu całym, że mi babka moja umarła. Jednego dnia na ławce tak sobie siedziałem i twarz moją ciepłe słońce grzało, więc oczy swoje zamknąłem, żeby i powieki ciepła złapały, a wtedy to właśnie przyszło do mnie – że mi babka moja umarła. Po prostu stanęła obok i mi o tym powiedziała, a potem umarła, jakby sama tak zadecydowała. No dobrze, może i nie do końca tak było, jak teraz opowiadam. Żeby z prawdą się nie mijać, trzeba mi opowiedzieć to tak, jak to sobie zmyśliłem: babkowe kroki na progu chaty usłyszałem, bo zajęta czymś w kuchni była i dopiero teraz wyszła do mnie tą nowiną się ze mną podzielić. Umrę dziś zaraz po kolacji – tak mi babka moja powiedziała i odeszła z powrotem do kuchni, a ja tylko głowę swoją bardziej na słońce nastawiłem i było tak, jakby nic to babkowe umieranie mnie nie obeszło.

Artykuł Michał Kaźmierczak w Miesięczniku ZNAK pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Czego szukasz w literaturze?
Wszystkiego, czego unikam w życiu pozaksiążkowym  – wstrząsu, zachłyśnięcia, ale też dużej intensywności, zassania przez fabułę. Nie czytam książek epatujących przemocą, a jeśli muszę, „przewijam” sceny. Rzadko zdarza się, żeby drobiazgowe opisy okrucieństwa lub przemocy były w danej historii niezbędne. Może to kwestia literackich nawyków, może literatury, którą się zajmuję zawodowo. Wolę niedopowiedzenie niż taniość szybkiego efektu grozy.

W jaki sposób pracujesz?
Słyszałam wiele razy od osób piszących zawodowo, że nie wolno przestawać, że trzeba trzymać się rutyny, siadać, choćby po jedno dobre zdanie, że najszybciej rozleniwiają puste dni bez obowiązkowego czasu na pracę, lecz nie jest mi łatwo codziennie uruchamiać machinę. Pracuję zrywami. Kiedy tekst już się wylewa, powstaje w błyskawicznym tempie. Pisze się, oczywiście, sam, często mam wrażenie, że służę tylko do tego, by coś dawno gotowego trafiło na papier. To pewnie to prastare coś na „d”.

Co najchętniej czytasz?
Najchętniej poezję, teorię opery, literaturę Europy Środkowo-Wschodniej, cały wszechświat ibero, oczywiście literaturę węgierską, żydowską (bardzo szeroko rozumianą), dzienniki, literaturę dziecięcą, atlasy botaniczne i ornitologiczne oraz słowniki. Moja złota drużyna to Herta Müller, Juan Rulfo, Julio Cortázar, Mariana Enriquez. Zachłannie czytam przekłady zaprzyjaźnionych tłumaczy. W książkach szukam mięsistej egzystencji i kunsztu języka. Ostatnie zachwyty to Johnson (w przekładzie Krzysztofa Majera), nowe dzienniki Kafki (które tłumaczył Łukasz Musiał), zoodziennik Patryka Pufelskiego, Zyta Rudzka, Alejandro Zambra.

Jaką funkcję może spełniać / spełnia współcześnie literatura?
Od kilku lat zauważam bardzo wyraźnie, jak literatura przekłada się na zmianę poglądów i jak może wpływać na jakość życia. Prowadzę wykład z  komparatystki dla studentów pierwszego roku. To zwykle ludzie przed dwudziestką, wielu dopiero zaczyna dorosłą przygodę z czytaniem. Kiedy pytam ich, co ich oburza lub ekscytuje, staramy się dany temat obczytać. Wiele razy zdarzało się, że osoby nieprzekonane albo bardzo zamknięte zmieniały zdanie o 180 stopni. Literatura mniejszościowa (szeroko rozumiana) staje się w naszych dyskusjach narzędziem do zmiany myślenia o rasie, seksualności, wykluczeniu społecznym. W każdej grupie pojawiają się ludzie, którzy mówią, że gdyby nie ten czy ta pisarka (Baldwin, Solnit, Grupińska, Aleksijewicz, Evaristo i tak bez końca), myśleliby zupełnie inaczej. Czasami nabierają odwagi do mówienia o tym, kim są, czego się o sobie dowiedzieli. W taką literaturę wierzę.

Kinga Piotrkowiak-Junkiert

Poetka, badaczka, tłumaczka i redaktorka. Na co dzień wykłada literaturę węgierską na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Autorka tomu Pieśni Myrmidonu (Dom Literatury w Łodzi, 2019). Nominowana do Nagrody Głównej MF Opowiadania w 2021 r. Prozę publikowała m.in. w „Piśmie”, „Kalejdoskopie Kultury”, „Czasie Kultury”. Pracuje nad powieścią. Mieszka w Poznaniu

Oto fragment opowiadania:

Było kilka minut po 14, kiedy tuż przed oknami biura ds. produkcji krajobrazu przejechała na motorze kobieta w niebieskim kombinezonie. Nikomu z nas nie wolno używać motorów ani patrzeć na kolor niebieski, więc wcisnęłam trójkątny guzik alarmu i szybko położyłam się na podłodze. Pracowałyśmy na pierwszej linii frontu, miałyśmy procedury. Pierwsza zasada: Dbaj o biel! Szycie przestrzeni wymaga odpowiedniej higieny oczu. Sufity i ściany naszych pracowni bieli się najrzadziej co 21 dni. Oko szyjącej musi pozostawać wolne od bodźców kolorystycznych. Pracujemy w białych strojach, obudowy monitorów i klawiatury muszą być białe, podobnie jak myszki, krzesła, kosze na śmieci, nożyczki i wykładzina. Druga zasada: Unikaj rozmów, nasłuchuj szumu wentylatorów! Nadmuch oczyszczają i dezynfekują co 17 dni. Co tydzień przechodzimy kontrolę płuc. Biedna Oh7xR zmarła kilka godzin po zaczerpnięciu powietrza zza okna. W raporcie posekcyjnym napisano, że przyczyną zgonu było zbyt duże stężenie tlenu. Od chwili przyjęcia do pracy w biurze żyłyśmy w pomieszczeniach ze sztuczną wentylacją, przygotowuje się dla nas specjalną mieszaninę azotu, tlenu i gazów szlachetnych uzupełnioną o czynnik B, pozwalający na dłuższe utrzymanie koncentracji. Oczywiście nikt nie poinformował nas, że czynnik B nie jest obojętny dla organizmu. Podobno płuca Oh7xR popękały po kilku sekundach, nie miała szans. Po jej śmierci inspektorzy ds. bezpieczeństwa pracy zakleili okna dodatkową warstwą taśmy, przymocowali też nowe czujniki pomiaru jakości powietrza i uruchomili system rejestrowania naszych zachowań. W kątach pracowni i nad blatami roboczymi umieszczono ultraczułe kamery, które śledziły każdy nasz ruch, a na ekranach wiszących nad każdym z długich stołów wyświetlał się aktualny stan szczelności budynku. Jeśli w prawym dolnym rogu pojawiało się pomarańczowe kółko, od razu przechodziłyśmy do ewakuacji. Ewakuacja składa się z trzech etapów. Zabezpieczasz hasłem plik z aktualnie przygotowywanym fragmentem przestrzeni, wysyłasz go do chmury i czekasz, aż system wygeneruje link z potwierdzeniem relokacji danych. Po otrzymaniu linku upewniasz się, że twoja wiadomość została doręczona. Kiedy dane są bezpieczne, biegniesz do wyjścia. Przed opuszczeniem pracowni upewnij się, że zgasiłaś światło.

Artykuł Kinga Piotrkowiak-Junkiert w Miesięczniku ZNAK pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Czego Pan szuka w literaturze?

Interesującej opowieści. I nagłego wytrącenia z równowagi. Momentów, w których się okazuje, że narracja zostaje rozsadzona, robi zwrot lub nieoczekiwanie się domyka w poukładaną kompozycję – czyjeś zmyślone życie przyprawia wtedy o grozę. Już się nie wydaje takie zmyślone. Strach – i jednocześnie pokusa – obejrzeć się za siebie. To wytrącenie z równowagi przydarza się dzięki opisowi, zdaniu, kwestii dialogu, jakiemuś zdarzeniu albo za sprawą samego języka; najlepiej, gdy jest przygotowane przez opowieść. No więc szukam opowieści, których autorki i autorzy, z rozmysłem lub nie, na przemian tworzą i rozbijają ład.

W jaki sposób Pan pracuje?

Długo chodzę – dosłownie, bo ruch mi w tym pomaga – z pomysłem na postać, której coś się przytrafia, i szukam pomysłu na narrację. Robię notatki, w głowie i zeszycie, a gdy nagromadzę tego wystarczająco dużo, by z tej mieszanki wystrzeliło pierwsze zdanie (choć niekoniecznie otwierające tekst), siadam przed komputerem. Pracuję na starym laptopie bez dostępu do internetu. Piszę powoli, sporo poprawiam w trakcie i wracam do już napisanych fragmentów – niekiedy muszę się uwolnić od tego przymusu, żeby być w stanie ruszyć dalej. Często w połowie historii przytrafia mi się blokada. Muszę wtedy przemyśleć całość, niekiedy sporo przepisać. Łatwo się rozpraszam, potrzebuję spokoju, ale zdarza mi się włączyć muzykę – najlepiej bez wokalu, minimalistyczne melodie, powtarzające się w kółko kilka dźwięków: gitary, perkusja, elektronika.

Co najchętniej Pan czyta?

Ostatnie dwa-trzy lata: kanadyjski numer „Literatury na Świecie”, są tam rzeczy wybitne, jak Rękawiczki trumniarza i Ziemia, do której należymy Michaela Wintera czy Poparzeniec na teksaskiej werandzie Marka Anthony’ego Jarmana. Co jakiś czas wracam do Denisa Johnsona. Syn Jezusa, którego czytałem już kilka razy, i niedawno wydana Szczodrość syreny to wspaniałe książki. Lucia Berlin i jej Instrukcja dla pań sprzątających daje mi dziwne wytchnienie – ludzie w jej historiach są dla siebie dobrzy w niewymuszony, naturalny sposób, a zdania, którymi operuje, to koncentraty. Morszczyn George’a Saundersa (ze zbioru Sielanki) nie chce mi wyjść z głowy – znakomity tekst o tym, co się przytrafia po życiu i zamiast życia. I last but not least powieść graficzną Chrisa Ware’a Jimmy Corrigan. The Smartest Kid on Earth – narracyjne arcydzieło. Niewiarygodne rzeczy autor wyprawia w pozornie prostych kadrach. Wychodzi na to, że coraz chętniej czytam to samo wielokrotnie, i że z jednym wyjątkiem są to opowiadania. Kiedy skończę prace nad własnym zbiorem, wrócę do Podziemi i Libry Dona DeLillo.

Jaką funkcję może współcześnie spełniać / spełnia literatura?

Nie mam pojęcia. Chciałbym wiedzieć.

A oto fragment opowiadania: 

„Gruba puchówka, kaptur z misiem, wysokie buty, rękawice, a wierci się i przytupuje. Co ja mam powiedzieć: bez rękawic, w przyciasnej kurtałce. Nie da się jej zapiąć do końca przez ten sweter z wysokim kołnierzem i szalik. Cieplej w szyję, ale ciśnie grdykę, ślina ledwo przechodzi. Wzium, zamek w dół. Kot, po kocie koza albo na odwrót. A teraz tkwię na pniaczku, dłonie w rękawach, rękawy w kieszeniach i staram się nie roztelepać, bo jeszcze zejdzie lawina. W tym życiu robię za pomnik zmarzlaka. Nie wiem, kim będę w następnym, lecz na pewno, kurde, skombinuję porządną kurtkę.

Ręce przy sobie, dzisiaj obsługuje Sebcio. Obskakuje mnie i wyciąga z kieszeni co trzeba. W lewej nad kolanem mam flaszkę, w prawej kieliszki. Niepotrzebnie dwa, skoro przepijać i tak będziemy z jednej butelki. Ale się okazuje, że nici z popitki, bo Sebcio zgubił po drodze, pewnie leży gdzieś w śniegu. To jednak nie jest porządna kurtka, za płytkie kieszenie. Chce iść szukać, przytrzymuję go za kaptur. A w sklepie się wahaliśmy i prawie wzięliśmy orzechówkę zamiast czystej. Pierwszy jakoś wejdzie, dalej się zobaczy”.

Grzegorz Bogdał – biogram

Autor zbioru opowiadań Floryda, nominowanego m.in. do Nagrody Literackiej Gdynia i Nagrody Gombrowicza. Publikowane opowiadanie pochodzi z książki Idzie tu wielki chłopak, która ukaże się wiosną w wydawnictwie Czarne

Artykuł Grzegorz Bogdał – kilka pytań do autora zbioru opowiadań „Floryda” pochodzi z serwisu Czytaj PL.

„Wrony” to niedługa opowieść – najkrócej rzecz ujmując – o przemocy domowej,  nieco dłużej zaś – o cierpieniu dziecka, rodzinnej niemocy, konfliktach i deficytach rodziców, którzy – jakże niesprawiedliwie – odpowiedzialną za nie czynią dwunastoletnią dziewczynkę. To także powieść o talencie i osobowości, która nie może rozwinąć skrzydeł. Wreszcie o systemie, który nie funkcjonuje prawidłowo, nie daje pomocy dziecku.

Książkę, choć o tak trudnej tematyce, czyta się jednym tchem. Być może dlatego, że jest napisana trochę jak dziennik wydarzeń z perspektywy dwóch osób – Basi i jej matki. Ta pierwszoosobowa narracja dwóch bohaterek czyni opowieść autentyczną, prosty język (język dziecka i naturalny, niemal potoczny język kobiety przepełnionej złymi emocjami) uderza czytelnika. Ich relacje zaś przeplatają – kontrastujące z nimi – krótkie opisy wrony, która zagnieździła się i założyła ptasią rodzinę w drzewie, obserwowanym z okna przez dziewczynkę.

Po lekturze „Wron” przyszła mi do głowy taka – zupełnie niekrytycznoliteracka – refleksja. Po co powstają takie książki, dlaczego wciąż podkreślamy, że są ważne? Przecież sama mam dzieci i czytając Dvořákovą myślałam sobie: „moje dzieci nigdy czegoś podobnego nie doświadczyły, ja nie jestem takim rodzicem”. A jeśli w moim domu nie ma podobnego problemu, to czy do mnie powinna być skierowana książka? Czy podobne publikacje czytają rodzice bijący, molestujący czy stosujący przemoc psychiczną rodzice? To oni powinni być odbiorcami, to im powinno się wytłumaczyć, co robią źle…

Otóż nie. „Wrony” powinny docierać wszędzie, gdzie się da, do młodszych i starszych, do dzieci i rodziców. Po to, by pokazywać perspektywę dziecka – ofiary, by kazać interweniować świadkom przemocy, nie zamykać oczu, nie zamiatać problemu pod dywan. A nam – tu zwracam się do rodziców – nie wolno tkwić w przekonaniu, że to nie nasz problem, nie problem naszej rodziny. Przecież nie stosujemy przemocy, kochamy, wspieramy itd. Relacja Basi pokazuje, jak zagubione jest dziecko obarczane problemami rodziców. Sytuacja dziewczynki – której matka, owładnięta obsesją czystości, nieszczęśliwa w relacji z mężem, niespełniona, rozgoryczona życiem, nie umie jej pokochać, docenić, prowokuje ojca, by ją bił – to sytuacja ekstremalna (choć mam świadomość, że podobne aż nazbyt często zdarzają się w realnym życiu). Mam jednak przekonanie, że przenoszenie własnych kłopotów, własnych braków na barki dziecka, które ich nie rozumie i nie umie udźwignąć – to jeden z największych grzechów rodziców. Nie tylko tych, których nazwalibyśmy patologicznymi.

Smutno mi po lekturze „Wron”, ale jednocześnie cieszę się, że ją przeczytałam.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy blogowi: Zabookowane

Autorka recenzji: Agata Fiedler

Tytuł: Wrony

Autorka książki: Petra Dvořáková

Tłumacz książki: Mirosław Śmigielski

Premiera: 3 grudnia 2020

Wydawnictwo: Wydawnictwo Stara Szkoła

Artykuł „Wrony” – recenzja książki Petry Dvořákovej [Zabookowane] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

„Z tej pełnej fascynujących informacji i frapujących przykładów książki dowiemy się między innymi, ilu ludzi potrzebnych było do zbudowania piramidy Cheopsa, dlaczego szczepionki nie tylko ratują życie, ale są także opłacalną inwestycją, i czemu samochody elektryczne nie są (jeszcze) tak dobrym rozwiązaniem, jak nam się wydaje. Smil błyskotliwie łączy wiedzę naukową i historyczną ze zdrowym rozsądkiem, poruszając niezwykle szerokie spektrum zagadnień, które przedstawia w formie krótkich, ale treściwych rozdziałów”.

Powyższy cytat przekazuje to czym zajmuje się książka „Liczby nie kłamią. 71 rzeczy, które trzeba wiedzieć o świecie”. Osobiście nie przepadam za tego typu pozycjami. Może dlatego, że zazwyczaj towarzyszy im masa liczb i wykresów, które tak naprawdę niewiele wnoszą do naszego życia. Ta książka jest inna. Wyróżnia się przede wszystkim podejściem do poruszanych tematów. Autor Vaclav Smil bierze pod lupę bardzo ciekawe kwestie i rozkłada je na czynniki pierwsze, tak by każdy zrozumiał. Rozdziały są krótkie, czasami opatrzone jakimiś tabelami czy diagramami, by w czytelny sposób ułatwić odbiór odczytywanych treści. Nie ma tutaj skomplikowanego języka. Wszystko jest przedstawione bardzo prosto i zrozumiale. I tak jak mówi tytuł o tych rzeczach warto wiedzieć.

Książka składa się z kilku rozdziałów, które z kolei podzielone są na podrozdziały. Główne tematy, którym przygląda się autor to:

• Ludzie. Mieszkańcy naszego świata
• Państwa. Społeczeństwa w epoce globalizacji
• Maszyny, projekty, urządzenia. Wynalazki, które zmieniły nasz świat
• Paliwa i elektryczność. Zasilanie dla społeczeństw
• Transport. Jak się przemieszczamy
• Środowisko. Jak niszczymy i jak chronimy nasz świat

W podrozdziałach z kolei mamy ciekawe tematy, które dotyczą każdego z wyżej wymienionych kwestii. M.in. znajdziemy tutaj „ilu ludzi potrzeba było do zbudowania piramidy Cheopsa?”, „co nas uszczęśliwia?”, „jak daleko mogą zajść Chiny?”, „wynalezienie układów scalonych”, „jak duża może być turbina wiatrowa?”, „kiedy zaczęła się era samochodów?”, „niewybaczalna skala marnotrawstwa żywności”, „zagłada słoni”. Tych tematów jest znacznie więcej. Myślę, że każdy znajdzie coś, co go zainteresuje. Z wielu tych rzeczy nie zdajemy sobie sprawy, a powinniśmy. Bo z pewnością nie pomagamy naszej planecie. Wiele z podanych przykładów i liczb, które temu towarzyszą otwiera oczy na sprawy ważne.

Książka zawiera wiele zdjęć czy rysunków. Np. możemy przyjrzeć się obrazkowi, który przedstawia schemat patentu na silnik spalinowy. Stworzony przez Rudolfa Diesla. Znajdziemy też zdjęcie, które przedstawia największy transformator na świecie. Moją uwagę przykuł np. rozdział o rzeczywistym koszcie energii elektrycznej. Autor posilił się o wykres, który przedstawia czas pracy, który jest konieczny do opłacenia 100 kWh energii elektrycznej. Podaje to w minutach. Podobnie było z rozdziałem o ropie naftowej. Tam z kolei obrazek przedstawia zestawienie liczby pasażerów linii lotniczych w stosunku do zużywanego paliwa lotniczego. Podaje również prognozę na kolejne lata. Podejrzewam, że wyników większość z nas nie zdaje sobie sprawy. A są to sprawy bardzo ważne. W końcu chodzi o naszą planetę i o zużywanie materiałów, które w końcu się wyczerpią. Ta książka otwiera oczy, bardzo szeroko. A co najważniejsze robi to w bardzo inteligentny i przystępny sposób.

Na szczególne uznanie zasługuje także okładka. Biała z czarnymi liczbami wydaje się być bardzo minimalistyczna, a zarazem oryginalna. Dodatkowo żółta obwoluta z wycięciami przykuwa uwagę. Warto również dodać, że papier nie jest najlepszej jakości, jest bardzo cienki. Ale osobiście uwielbiam tego typu książki, z delikatnymi kartkami, na które trzeba uważać. Jedyne co mi przeszkadzało to wykresy w kolorze czarnym. Przy niektórych słupkach trudno było dojść który odcień szarości odpowiada za konkretne dane, wiele się zlewało. Ale poza tym jedynym niuansem nie mam do czego się przyczepić. Wydaje się jakby wszystko było dokładnie przemyślane. Na samym końcu otrzymujemy od autora także dodatkowe dane, tj. literaturę uzupełniającą i tytuły esejów. Autor musiał włożyć w napisanie tej książki dużo pracy.

Ale właściwie kim jest Vaclav Smil? To wybitny naukowiec i emerytowany profesor na Uniwersytecie Manitoby w Kanadzie. Na ten moment ma na swoim koncie ponad 40 książek, poświęconych m.in. zmianom środowiskowym czy produkcji żywności. Jest członkiem Royal Society of Canada i kawalerem Orderu Kanady. Gdy taka osoba, z takim doświadczeniem bierze się za napisanie takiej pozycji to nie można przejść obok niej obojętnie.

Jednak jeśli nadal nie jesteście przekonani do tej pozycji to nie pozostaje nic innego jak wziąć ją do ręki i rozpocząć lekturę. Pierwsze strony na pewno przytrzymają was na dłużej.

„Liczby nie kłamią, ale jaką prawdę nam przekazują? W swojej książce starałem się uzmysłowić czytelnikom, że musimy patrzeć szerzej i szukać głębiej. Zupełnie wiarygodne, a nawet i najdokładniejsze dane liczbowe powinny być rozpatrywane w szerszych kontekstach. Aby dokonać kompetentnej oceny wartości bezwzględnych, trzeba przyjąć perspektywę porównawczą”.

I tutaj autor po raz kolejny pokazuje, w jaki sposób ta książka powinna przekonać nas do siebie. W jaki sposób analizował i opisywał. Perspektywa porównawcza rzeczywiście daje tutaj dużo szerszy obraz i pozwala na lepszy odbiór.

Polecam każdemu bez żadnych wyjątków. Ta książka to moje nowe, kolejne odkrycie. Na pewno będę do niej wracać. Myślę, że warto mieć na uwadze w życiu wiele z tych kwestii, które zostały tutaj poruszone.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy portalowi: Można Przeczytać

Autorka recenzji: Izabela Radtkowska

Tytuł: Liczby nie kłamią. 71 rzeczy, które trzeba wiedzieć o świecie

Autor książki: Vaclav Smil

Tłumacz książki: Michał Strąkow

Premiera: 18 maja 2022

Wydawnictwo: Wydawnictwo Insignis

Artykuł „Liczby nie kłamią” – recenzja książki Vaclava Smila [MoznaPrzeczytac.pl] pochodzi z serwisu Czytaj PL.