„Wrony” to niedługa opowieść – najkrócej rzecz ujmując – o przemocy domowej,  nieco dłużej zaś – o cierpieniu dziecka, rodzinnej niemocy, konfliktach i deficytach rodziców, którzy – jakże niesprawiedliwie – odpowiedzialną za nie czynią dwunastoletnią dziewczynkę. To także powieść o talencie i osobowości, która nie może rozwinąć skrzydeł. Wreszcie o systemie, który nie funkcjonuje prawidłowo, nie daje pomocy dziecku.

Książkę, choć o tak trudnej tematyce, czyta się jednym tchem. Być może dlatego, że jest napisana trochę jak dziennik wydarzeń z perspektywy dwóch osób – Basi i jej matki. Ta pierwszoosobowa narracja dwóch bohaterek czyni opowieść autentyczną, prosty język (język dziecka i naturalny, niemal potoczny język kobiety przepełnionej złymi emocjami) uderza czytelnika. Ich relacje zaś przeplatają – kontrastujące z nimi – krótkie opisy wrony, która zagnieździła się i założyła ptasią rodzinę w drzewie, obserwowanym z okna przez dziewczynkę.

Po lekturze „Wron” przyszła mi do głowy taka – zupełnie niekrytycznoliteracka – refleksja. Po co powstają takie książki, dlaczego wciąż podkreślamy, że są ważne? Przecież sama mam dzieci i czytając Dvořákovą myślałam sobie: „moje dzieci nigdy czegoś podobnego nie doświadczyły, ja nie jestem takim rodzicem”. A jeśli w moim domu nie ma podobnego problemu, to czy do mnie powinna być skierowana książka? Czy podobne publikacje czytają rodzice bijący, molestujący czy stosujący przemoc psychiczną rodzice? To oni powinni być odbiorcami, to im powinno się wytłumaczyć, co robią źle…

Otóż nie. „Wrony” powinny docierać wszędzie, gdzie się da, do młodszych i starszych, do dzieci i rodziców. Po to, by pokazywać perspektywę dziecka – ofiary, by kazać interweniować świadkom przemocy, nie zamykać oczu, nie zamiatać problemu pod dywan. A nam – tu zwracam się do rodziców – nie wolno tkwić w przekonaniu, że to nie nasz problem, nie problem naszej rodziny. Przecież nie stosujemy przemocy, kochamy, wspieramy itd. Relacja Basi pokazuje, jak zagubione jest dziecko obarczane problemami rodziców. Sytuacja dziewczynki – której matka, owładnięta obsesją czystości, nieszczęśliwa w relacji z mężem, niespełniona, rozgoryczona życiem, nie umie jej pokochać, docenić, prowokuje ojca, by ją bił – to sytuacja ekstremalna (choć mam świadomość, że podobne aż nazbyt często zdarzają się w realnym życiu). Mam jednak przekonanie, że przenoszenie własnych kłopotów, własnych braków na barki dziecka, które ich nie rozumie i nie umie udźwignąć – to jeden z największych grzechów rodziców. Nie tylko tych, których nazwalibyśmy patologicznymi.

Smutno mi po lekturze „Wron”, ale jednocześnie cieszę się, że ją przeczytałam.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy blogowi: Zabookowane

Autorka recenzji: Agata Fiedler

Tytuł: Wrony

Autorka książki: Petra Dvořáková

Tłumacz książki: Mirosław Śmigielski

Premiera: 3 grudnia 2020

Wydawnictwo: Wydawnictwo Stara Szkoła

Artykuł „Wrony” – recenzja książki Petry Dvořákovej [Zabookowane] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

„Z tej pełnej fascynujących informacji i frapujących przykładów książki dowiemy się między innymi, ilu ludzi potrzebnych było do zbudowania piramidy Cheopsa, dlaczego szczepionki nie tylko ratują życie, ale są także opłacalną inwestycją, i czemu samochody elektryczne nie są (jeszcze) tak dobrym rozwiązaniem, jak nam się wydaje. Smil błyskotliwie łączy wiedzę naukową i historyczną ze zdrowym rozsądkiem, poruszając niezwykle szerokie spektrum zagadnień, które przedstawia w formie krótkich, ale treściwych rozdziałów”.

Powyższy cytat przekazuje to czym zajmuje się książka „Liczby nie kłamią. 71 rzeczy, które trzeba wiedzieć o świecie”. Osobiście nie przepadam za tego typu pozycjami. Może dlatego, że zazwyczaj towarzyszy im masa liczb i wykresów, które tak naprawdę niewiele wnoszą do naszego życia. Ta książka jest inna. Wyróżnia się przede wszystkim podejściem do poruszanych tematów. Autor Vaclav Smil bierze pod lupę bardzo ciekawe kwestie i rozkłada je na czynniki pierwsze, tak by każdy zrozumiał. Rozdziały są krótkie, czasami opatrzone jakimiś tabelami czy diagramami, by w czytelny sposób ułatwić odbiór odczytywanych treści. Nie ma tutaj skomplikowanego języka. Wszystko jest przedstawione bardzo prosto i zrozumiale. I tak jak mówi tytuł o tych rzeczach warto wiedzieć.

Książka składa się z kilku rozdziałów, które z kolei podzielone są na podrozdziały. Główne tematy, którym przygląda się autor to:

• Ludzie. Mieszkańcy naszego świata
• Państwa. Społeczeństwa w epoce globalizacji
• Maszyny, projekty, urządzenia. Wynalazki, które zmieniły nasz świat
• Paliwa i elektryczność. Zasilanie dla społeczeństw
• Transport. Jak się przemieszczamy
• Środowisko. Jak niszczymy i jak chronimy nasz świat

W podrozdziałach z kolei mamy ciekawe tematy, które dotyczą każdego z wyżej wymienionych kwestii. M.in. znajdziemy tutaj „ilu ludzi potrzeba było do zbudowania piramidy Cheopsa?”, „co nas uszczęśliwia?”, „jak daleko mogą zajść Chiny?”, „wynalezienie układów scalonych”, „jak duża może być turbina wiatrowa?”, „kiedy zaczęła się era samochodów?”, „niewybaczalna skala marnotrawstwa żywności”, „zagłada słoni”. Tych tematów jest znacznie więcej. Myślę, że każdy znajdzie coś, co go zainteresuje. Z wielu tych rzeczy nie zdajemy sobie sprawy, a powinniśmy. Bo z pewnością nie pomagamy naszej planecie. Wiele z podanych przykładów i liczb, które temu towarzyszą otwiera oczy na sprawy ważne.

Książka zawiera wiele zdjęć czy rysunków. Np. możemy przyjrzeć się obrazkowi, który przedstawia schemat patentu na silnik spalinowy. Stworzony przez Rudolfa Diesla. Znajdziemy też zdjęcie, które przedstawia największy transformator na świecie. Moją uwagę przykuł np. rozdział o rzeczywistym koszcie energii elektrycznej. Autor posilił się o wykres, który przedstawia czas pracy, który jest konieczny do opłacenia 100 kWh energii elektrycznej. Podaje to w minutach. Podobnie było z rozdziałem o ropie naftowej. Tam z kolei obrazek przedstawia zestawienie liczby pasażerów linii lotniczych w stosunku do zużywanego paliwa lotniczego. Podaje również prognozę na kolejne lata. Podejrzewam, że wyników większość z nas nie zdaje sobie sprawy. A są to sprawy bardzo ważne. W końcu chodzi o naszą planetę i o zużywanie materiałów, które w końcu się wyczerpią. Ta książka otwiera oczy, bardzo szeroko. A co najważniejsze robi to w bardzo inteligentny i przystępny sposób.

Na szczególne uznanie zasługuje także okładka. Biała z czarnymi liczbami wydaje się być bardzo minimalistyczna, a zarazem oryginalna. Dodatkowo żółta obwoluta z wycięciami przykuwa uwagę. Warto również dodać, że papier nie jest najlepszej jakości, jest bardzo cienki. Ale osobiście uwielbiam tego typu książki, z delikatnymi kartkami, na które trzeba uważać. Jedyne co mi przeszkadzało to wykresy w kolorze czarnym. Przy niektórych słupkach trudno było dojść który odcień szarości odpowiada za konkretne dane, wiele się zlewało. Ale poza tym jedynym niuansem nie mam do czego się przyczepić. Wydaje się jakby wszystko było dokładnie przemyślane. Na samym końcu otrzymujemy od autora także dodatkowe dane, tj. literaturę uzupełniającą i tytuły esejów. Autor musiał włożyć w napisanie tej książki dużo pracy.

Ale właściwie kim jest Vaclav Smil? To wybitny naukowiec i emerytowany profesor na Uniwersytecie Manitoby w Kanadzie. Na ten moment ma na swoim koncie ponad 40 książek, poświęconych m.in. zmianom środowiskowym czy produkcji żywności. Jest członkiem Royal Society of Canada i kawalerem Orderu Kanady. Gdy taka osoba, z takim doświadczeniem bierze się za napisanie takiej pozycji to nie można przejść obok niej obojętnie.

Jednak jeśli nadal nie jesteście przekonani do tej pozycji to nie pozostaje nic innego jak wziąć ją do ręki i rozpocząć lekturę. Pierwsze strony na pewno przytrzymają was na dłużej.

„Liczby nie kłamią, ale jaką prawdę nam przekazują? W swojej książce starałem się uzmysłowić czytelnikom, że musimy patrzeć szerzej i szukać głębiej. Zupełnie wiarygodne, a nawet i najdokładniejsze dane liczbowe powinny być rozpatrywane w szerszych kontekstach. Aby dokonać kompetentnej oceny wartości bezwzględnych, trzeba przyjąć perspektywę porównawczą”.

I tutaj autor po raz kolejny pokazuje, w jaki sposób ta książka powinna przekonać nas do siebie. W jaki sposób analizował i opisywał. Perspektywa porównawcza rzeczywiście daje tutaj dużo szerszy obraz i pozwala na lepszy odbiór.

Polecam każdemu bez żadnych wyjątków. Ta książka to moje nowe, kolejne odkrycie. Na pewno będę do niej wracać. Myślę, że warto mieć na uwadze w życiu wiele z tych kwestii, które zostały tutaj poruszone.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy portalowi: Można Przeczytać

Autorka recenzji: Izabela Radtkowska

Tytuł: Liczby nie kłamią. 71 rzeczy, które trzeba wiedzieć o świecie

Autor książki: Vaclav Smil

Tłumacz książki: Michał Strąkow

Premiera: 18 maja 2022

Wydawnictwo: Wydawnictwo Insignis

Artykuł „Liczby nie kłamią” – recenzja książki Vaclava Smila [MoznaPrzeczytac.pl] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Powinnam być najszczęśliwsza na świecie. I trochę jestem, a trochę nie, bowiem w tej historii są trzy narracje. Trzy nurty zdarzeń. Dopiero teraz, po ślubie i przeniesieniu się na Hołówki, słyszę to wyraźnie. Melodia naszej miłości nie jest spójna, ponieważ duet został rozpisany na trzy głosy, a przez to wciąż wkradają się dysharmonia, fałszywe tony, niepotrzebne akordy.

Ten cytat jest najlepszym podsumowaniem tej publikacji. To właśnie o tym jest ta historia. O trzech miłościach. O trzech punktach widzenia. W trzech narracjach. Mężczyzny i dwóch kobiet, które kształtowały go jako człowieka i artystę. Jak wyglądało życie w trójkącie państwa Baczyńskich – Krzysztofa, Stefanii i Basi?

On. Dla ówczesnych nadzieja literatury, dla nas wielki poeta i żołnierz, przedstawiciel Pokolenia Kolumbów. Mistrz słowa i metafory. Malarz świata pachnącego miłością i ociekającego krwią. Operator światła nadziei. Dyrygent pióra, które zawsze grało zgodnie z rytmem jego serca. Rozdarty – między poezją a powinnością wobec ojczyzny. Rozdzierany – przez kochające go serca.

Jego matka. Kochająca bezkrytycznie. Czuła dla niego, dla jego poezji. Dumna promotorka twórczości syna. Zazdrosna o „tamtą”, „o tę trzecią”.

Jego żona. Wymarzona, wyśniona. Idealna. Muza. Od pierwszego do ostatniego wejrzenia. Odważna kobieta zaklęta w ciele delikatnego dziewczęcia. Kochająca i cierpiąca – w trzydziestometrowym mieszkaniu. Kochająca i poszukująca – w mieście palonym i bronionym. Kochająca i wierna – do samego końca.

Poeta i żołnierz. Ukochany synek, ukochany mąż. Krzysztof Kamil Baczyński, jakiego wielu nie zna. Bo to inna niż wszystkie biografia. Bo to powieść biograficzna o miłości. Miłości, która budowała. Miłości, która pozwalała tworzyć i niosła pióro przez kartki papieru. Miłości, która niosła wolność. Miłości, która niszczyła i po cichu zabijała – drugie serce.

Ja nie czytałam tej książki. Ja ją chłonęłam. Literka po literce wlewałam do serca. Zaznaczałam cytaty, z zachwytem czytałam fragmenty bliskim mi Kobietom. Jestem pełna podziwu dla autorki, Katarzyny Zyskowskiej. Godziny spędzone w archiwach, nad publikacjami, wspomnieniami, pamiętnikami, dały owoc. Słodki i gorzki zarazem. Wzruszający i rozdzierający. W treść wplecione są wiersze poety – te przepełnione miłością do kobiety i żalem za utraconą wolnością ojczyzny.

Po „Ty jesteś moje imię” przyszła pora na oddanie głosu bohaterom dramatu Baczyńskich – rozgrywającego się w sercach i na ulicach walczącego miasta. Przyszła pora na oddanie głosu artyście, wielkiemu poecie, zakochanemu człowiekowi i członkowi Państwa Podziemnego. Bo w „Szklanych ptakach” Baczyński to nie tylko syn, mąż, poeta. To także żołnierz, który rozpoczyna trudną, konspiracyjną drogę. Jej finał, najbardziej dramatyczny z możliwych, rozegrał się na Placu Teatralnym 4 sierpnia 1944 r…

W historii mamy troje narratorów – każdy rozdział rozpoczyna się datą i imieniem. Życie poety i żołnierza opowiadają on sam, jego matka Stefania i żona Barbara. Trzy tak spójne i zarazem rozbieżne głosy… Warto podkreślić, że w rozdziałach rozgrywających się podczas Powstania Warszawskiego, fragmenty narratorki Basi skierowane są bezpośrednio do męża: „Każda część mojego ciała wyrywa się bezpośrednio do ciebie […]. Ku tobie”.

„Szklane ptaki” to powieść o miłościach Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Miłości, która ma różne oblicza. Macierzyńska, synowska, małżeńska, do ojczyzny – każda ma inny smak. Każda niesie za sobą inne powinności. Każda wymaga innych poświęceń. Każda jest wyborem. Powieść pełna uczuć – tych budujących i tych zabijających. W zaciszu małego mieszkania i na ogarniętych powstaniem warszawskich ulicach.

Kto powinien sięgnąć po tę publikację? Przede wszystkim czytelnicy poezji K.K. Baczyńskiego i biografii. Osoby zainteresowane II wojną światową, Powstaniem Warszawskim, konspiracją. Romantyczne dusze i wojenne dziewczyny.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy blogowi: Drops Książkowy

Autorka recenzji: Paulina Molicka

Tytuł: Szklane ptaki. Opowieść o miłościach Krzysztofa Kamila Baczyńskiego

Autorka książki: Katarzyna Zyskowska

Premiera: 15 stycznia 2021

Wydawnictwo: Wydawnictwo Znak

Artykuł „Szklane ptaki” – recenzja książki Katarzyny Zyskowskiej [Drops Książkowy] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Brzmi intrygująco? Mnie pytania zadane przez autora zaciekawiły. Dlatego sięgnęłam po tę książkę (choć to nie do końca moje klimaty), a teraz piszę o niej kilka słów. Czy „Jak to wyjaśnić?” będzie publikacją dla Ciebie? Nie wiem. Być może jednak ta recenzja okaże się pomocna.

Parę zdań na wstępie

„Jeżeli lubisz zadawać pytania, a jeszcze bardziej uparcie szukać na nie odpowiedzi, wyrusz ze mną w fascynującą podróż po zagadkach życia i otaczającego nas świata. Razem będziemy zaspokajać swoją ciekawość i dociekać prawdy w wielu dziedzinach: astrofizyce, biologii, chemii czy psychologii, korzystając z najnowszych odkryć i wyników badań naukowych. Znajdziemy wyjaśnienie, dlaczego pojęcie jest zielone. Zastanowimy się, jakie znaczenie miał dla ludzkości pierwszy lot człowieka w kosmos. Spróbujemy zrozumieć, kiedy jest teraz. Postaramy się sprawdzić, ile warstw ma ludzka świadomość i jakie są możliwości naszej percepcji (zdziwisz się, gdy dowiesz się, że niektóre zwierzęta widzą szybciej niż my!)”: tak Kacper Pitala zachęca do lektury książki „Jak to wyjaśnić? W poszukiwaniu odpowiedzi na pytania, które pozornie nie mają odpowiedzi”.

Naukowo, ale na luzie

Autor ma lekkie pióro i to spory atut tej lektury. Książka napisana jest prostym, żywym, przystępnym językiem, z humorem oraz pasją. Kacper Pitala przedstawia mnóstwo ciekawostek, chętnie dzieli się z czytelnikami wiedzą i swoimi spostrzeżeniami. Zachęca do dyskusji. Stara się nie przynudzać. Dla tych, którzy lubią poszerzać horyzonty oraz są ciekawi świata i kosmosu – z pewnością może być to ciekawa lektura.

„Jak to wyjaśnić?” skłania do refleksji oraz wielu przemyśleń. Bawi, uczy, często zaskakuje. Autor na różne sposoby skłania czytelnika do samodzielnego myślenia oraz zachęca do poszerzania wiedzy. Powołuje się na różne autorytety, przedstawia teorie. Książka ma ciekawą bibliografię, więc zawsze można coś doczytać, sięgnąć po więcej.

Czy wszechświat ma jakieś granice? Gdzie jest komos? Czy Wielki Wybuch naprawdę był wybuchem? – to jeszcze kilka pytań, które padają w „Jak to wyjaśnić?”. Najbardziej w publikacji spodobał mi się rozdział „Dlaczego pojęcie jest zielone”,  który wiele mówi o roli, postrzeganiu i różnych zjawiskach związanych z kolorami. Sporo dowiedziałam się w nim o zwierzętach. Zaskoczyło mnie, że np. barwa łososia, krewetki i flaminga wynika z ich diety.

Wiem, że nic nie wiem

Po lekturze tej książki przyszły mi na myśl słynne słowa Sokratesa „Wiem, że nic nie wiem”. Jako typowa humanistka, choć z pewnością bardzo ciekawska i lubiąca zadawać pytania (często również niezwiązane z kręgiem moich największych zainteresowań), czasami się nieco gubiłam w tej publikacji.

Nie wszystko było dla mnie zrozumiałe. Nie znalazłam też tutaj prostych odpowiedzi. Czasem czułam się lekko przytłoczona. Mimo to, całkiem nieźle się bawiłam, sporo dowiedziałam i z pewnością poszerzyłam nieco horyzonty. Coś zostanie mi w głowie. Na niektóre tematy być może poczytam więcej. „Jak to wyjaśnić?” to na pewno ciekawy przykład książki popularnonaukowej, ze względu na intrygujące pytania oraz lekki styl, choć według mnie lektura nadaje się głównie dla koneserów. Oni wyciągną z niej najwięcej smaczków. Moja ograniczona wiedza w tych tematach czasami dawała mi się we znaki. Ścisłowcy powinni się dobrze bawić, ale z innymi może być właśnie… różnie.

Czy polecam? Tak, ale nie dla każdego. Publikacja może być szczególnie interesująca dla osób o ścisłym umyśle, choć nawet typowi humaniści też coś z niej wyciągną. Ogólnie: dla ciekawych świata, lubiących zadawać różne pytania i wysilić czasem szare komórki.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy blogowi: Urocznica

Autorka recenzji: Karolina Wysocka

Tytuł: Jak to wyjaśnić? W poszukiwaniu odpowiedzi na pytania, które pozornie nie mają odpowiedzi

Autor książki: Kacper Pitala

Premiera: 19 maja 2021

Wydawnictwo: Wydawnictwo Otwarte

Artykuł „Jak to wyjaśnić?” – recenzja książki Kacpra Pitali [Urocznica] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Najważniejsza kwestia nie dotyczy ani wyglądu utworu, ani tego, jak głośno o nim było. Liczy się to, co znajduje się za piękną okładką – treść, pomysły, kreacje świata przedstawionego i bohaterów, styl i to „coś”. Czy debiut Hani Czaban oczarował, czy może rozczarował?

Jeden taki dzień

Bardzo często dni zlewają nam się ze sobą, żyjemy od poniedziałku do piątku, ukojenie znajdując podczas weekendów. A gdyby tak okazało się, że tkwimy w swego rodzaju pętli i istnieje tylko jeden dzień, który ciągle się powtarza? Możemy wykonywać podczas jego trwania inne czynności, podejmować odmienne decyzje i nie zapominamy o tym, co wydarzyło się „wczoraj”, ale nie pamiętamy nic sprzed okresu nastania tej ciągle następującej doby, nie starzejmy się także, nasze włosy nie rosną.

Przedczas, tak nazywa się okres przed powstaniem pętli czasowej, to legenda, sporo osób w ogóle nie wierzy, że było coś PRZED, jednak nie wszyscy. W końcu istnieje tyle rzeczy, jakie powstały w tamtym momencie, zwanych nieprzedmiotami, że nie ma innej możliwości. Tylko dlaczego wszyscy zapomnieli o tym, co było przed Burzą – chwilą nastania Dnia Świstaka?

Mar przyjmowała do tej pory życie takim jakie jest. Owszem, czasami frapowało ją to, co było przed Burzą, jednak zazwyczaj o tym nie myślała. Skupiała się na tym co tu i teraz. Do czasu aż odkryła w sypialni swojej cioci pewną kopertę. Widniało na niej nazwisko bohaterki i dwa nieznane imiona – Maria i Karol. Kim są te osoby? Dlaczego nazywają się tak samo jak Mar? Czy jej ciotka zna tę dwójkę?

Bohaterka ma mętlik w głowie, wszystko sugeruje bowiem, że to mogą być jej rodzice. Ciotka nie pamięta jednak nic o Marii i Karolu, nie chce nawet rozmawiać o adresie na kopercie. Protagonistka nie zamierza się poddawać, podejmuje odważną decyzję – wybiera się do Miasta, jest bowiem przekonana, że w Lublinie znajdzie odpowiedzi na nurtujące ją pytania.

Debiut

Hania Czaban to młoda autorka, która dopiero stawia swoje pierwsze kroki w pisarskim świecie. I trzeba przyznać, że robi to całkiem dobrze. Jej powieść Cały ten czas to jeden z lepszych debiutów, jakie czytałam. Przemyślany, odpowiednio poprowadzony, skonstruowany z dbałością o szczegóły, widać również, że pisarka zrobiła research i poświęciła sporo czasu na wymyślenie protagonistów swojej powieści.

Nie czuć w tej pozycji zgrzytów, które tak często pojawiają się w debiutach. Niektórych rozwiązań można się domyślić, ale to nie sprawia, że powieść okazuje się gorsza. Hania włożyła w ten utwór sporo wysiłku i czytelnik czuje to, iż zadbała o każdy szczegół i poświęciła uwagę nawet najdrobniejszym elementom opowieści.

Owszem, książka ma kilka scen, które nużą i nie wnoszą wiele do fabuły – wstęp jest nieco przydługi, występują również momenty, gdy bohaterom za łatwo się wszystko udaje, ale to tylko lekkie niedociągnięcia, jakie można poprawić. Liczy się to, że dialogi nie są pisane na siłę, a bohaterowie na jawią się jako najmądrzejsi, nieomylni i najlepsi we wszystkim. Protagoniści popełniają błędy, uczą się na nich i wyciągają z nich wnioski.

Cały ten czas to powieść intrygująca, pokazująca, jak różni okazują się ludzie i ile są w stanie zrobić, by osiągnąć wyznaczony cel. To nie jest lekka i niewymagająca myślenia powieść YA, ona wymusza niejako rozważania u odbiorcy. I warto ją przeczytać.

Podsumowanie

Co skrywa piękna, kolorowa obwoluta? Udany debiut. Hania Czaban nie oddała w nasze ręce niedopracowanej i trywialnej pozycji. To dobra książka, ma kilka wad, ale jest konkretna, dopracowana i dobrze skonstruowana.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy portalowi: Popbookownik

Autorka recenzji: Monika Doerre

Tytuł: Cały ten czas

Autorka książki: Hania Czaban

Premiera: 12 stycznia 2022

Wydawnictwo: Wydawnictwo We Need YA

Artykuł „Cały ten czas” – recenzja książki Hani Czaban [Popbookownik] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Kiedy przeczytałam książkę „Iskrę Bogów” Marah Woolf (Wydawnictwo Media Rodzina) od razu trafiła na moją listę ulubionych autorów. Tak, mam taką listę. Jest wpisana w tajemnym magicznym notesie, którego strzegą miliony zaklęć. I uwaga, nie są to zaklęcia, na które znajdzie się antidotum. Postanowiłam przeczytać wszystkie książki, które ukażą się spod piorą pisarki.

Zakupiłam nawet całą serię „Iskry Bogów” w języku oryginalnym, czyli w niemieckim. Teraz pięknie prezentuje się w mojej domowej biblioteczce. Może kiedyś ją przeczytam…

Kiedy zauważyłam, że nakładem wydawnictwa Jaguar ukaże się książka „Siostra gwiazd” (oryginalny tytuł „Sister of the Stars: Von Runen und Schatten”), musiałam ją przeczytać za wszelką cenę. Pewnego pięknego dnia, kurier zapukał do naszych drzwi i wręczył mi paczkę. A tam w niej najcudowniejszy widok na świecie. „Siostra gwiazd” była już o mnie. Teraz najważniejsze, ponieważ podzielę się z Wami moją opinią.

Fabuła

Akcja książki rozgrywa się we współczesnej Francji. Istnienie magów, czarownic i demonów nie jest żadną tajemnicą. Wraz z kończącym się paktem, w którym demony miały pozostać w swoim świecie (Kerys), przenikają do naszego świata. Loża i Kongregacja, chcą odnowić pakt, ale nowy władca demonów – Regulus de Morada – chce w zamian coś, czego Loża nie może dać. Vianna, główna bohaterka, która jest czarownicą zostaje ugryziona przez sylfidę. Aby przeżyć musi opuścić swój rodzinny dom i wraz z dwiema siostrami wyjeżdża do Anglii. Po dwóch latach wraz z nimi i członkiem Kongregacji  — Ashem  — wracają do Francji. Jak jednak się okazuje, utraciła ona moce. Po powrocie do domu, spotyka Ezrę Tocqueville, Wielkigo Mistrza Łoży, który przed jej wyjazdem bardzo ją zranił.

Recenzja

Fabuła książki okazała się strzałem w dziesiątkę — pomysł na książkę oryginalny oraz niebanalny. W końcu natrafiłam na fantastykę, przy której ani razu się nie nudziłam. Od samego początku do końca autorka utrzymała rewelacyjny klimat i ani razu mnie nie zawiodła. Jestem zakochana w tej książce i zdecydowanie będę chciała sięgnąć po kolejne części. Książkę czyta się bardzo szybko i lekko, a to dzięki rewelacyjnemu stylowi pisania Woolf. Autorka rewelacyjnie operuje słownictwem i potrafi wyczarować niezłe rzeczy, a to naprawdę jest ważne przy powieściach z gatunku fantasy. Uwielbiam Vianne, jej siostry (Aimee, Maelle), Ezrę, Caleba i całą społeczność.

Nie mogę ominąć najważniejszego — podczas czytania odczuwałam silne emocje. Radość mieszała się ze złością. Smutek z furią. Serce biła w szybkim tempie, nie zwalniając, jakby za chwile miało wyskoczyć z piersi. Moja dusza czytelnicza wołała tylko „Więcej! Chcę więcej!”. To niesamowite uczucie, odczuwać te wszystkie emocje, które ogarniają ciało i nie chcą cię opuścić.

Pożądanie między bohaterką a kimś jeszcze ( nie chcę wam zdradzać kim), jest tak rewelacyjnie opisane, że aż nie mogłam doczekać się kiedy miłość wygra. Ale czy wygrała? Tego też wam nie powiem. Za każdym razem czekały na mnie nowe przygody. Bohaterka i jak jej siostry są bardzo mądre i dobre. Było mi szkoda, że Vianna tak bardzo cierpiała, bo zdecydowanie sobie na to nie zasłużyła. Podoba mi się, jak autorka stworzyła świat. Jest nie tylko kolorowy, jak na magię przystało, ale także pełny tajemnic, intryg ale i zarazem piękna. Polityka miesza się z miłością. A miłość ze złością.

Nie powiem, czasami potrafiłam przewidzieć co się wydarzył, jednak to wcale nie wpływało na odbiór książki. Klimat książki jest utrzymany od samego początku do końca. Czasami chciałam krzyknąć, jak było to w przypadku końcówki. No po prostu nie potrafię zrozumieć jak Ezra mógł tak zrobić.

Czytałam zachłannie i nie chciałam jednocześnie jej kończyć. Teraz nie mogę wytrzymać, aby przeczytać drugą część. Wkurzyłam się na Asha i Ezrę. Chyba nie jestem w stanie przebaczyć im ich poczynać.

Polecam Wam książkę z całego serca.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy blogowi: Biblioteka Słów

Autorka recenzji: Marika Ciok

Tytuł: Siostra gwiazd

Autorka książki: Marah Woolf

Tłumaczka książki: Ewa Spirydowicz

Premiera: 24 marca 2021

Wydawnictwo: Wydawnictwo Jaguar

Artykuł „Siostra gwiazd” – recenzja książki Marah Woolf [Biblioteka Słów] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Żyjemy w ciekawych czasach, rozwój technologii umożliwia nam kontakt z każdym o każdej porze, bez względu na dzielącą nas odległość. Wirtualna rzeczywistość staje się coraz łatwiej dostępna, a metaversa powoli stają się faktem. Jak odnaleźć się w tak szybko zmieniającym się świecie? Hatalska może być naszym przewodnikiem. Z jednej strony opisuje bieżący stan rzeczy, z drugiej stara się znaleźć rozwiązanie na związane z nim bolączki i niebezpieczeństwa.

Zawarte w książce informacje to efekt doświadczeń i wiedzy autorki, która czerpie ze swojej codziennej pracy w infuture.institute, którego jest założycielką. Kto lepiej niż analityczka trendów może nas oprowadzić po zbliżającej się przyszłości?

Sama autorka wyróżnia w swoim życiu trzy okresy związane z technologią. Pierwszy z nich to okres fascynacji, łączonej z gloryfikacją technologii. Następnie naiwny realizm, w którym zaczęła traktować technologię jako narzędzie oraz trzeci etap, okres świadomości mechanizmów działania technologii i próba ich zrozumienia. Myślę, że każdy z nas w którymś z tych obszarów może się odnaleźć. Wielu z nas cieszy się z postępu technologicznego, nie zauważając jej ciemnych stron. Inni demonizują ją, nie widząc żadnych zalet. A jaka jest prawda? Najpewniej leży gdzieś pośrodku. Nie możemy zatrzymać jej rozwoju, ale możemy spróbować nauczyć się z niej rozsądnie korzystać. Hatalska zaznacza, że wbrew porównaniom, technologia nie jest jak nóż, którego można użyć w różnym celu. W przeciwieństwie do niego nie jest skończona, ciągle się rozwija. Dlatego wiąże się z wieloma wyzwaniami. Jak możemy sobie z tym poradzić? Przede wszystkim mając świadomość, że nie panujemy nad technologią. Jest nam ona poddana tylko częściowo. To pierwszy krok.

Wiąże się z tym sporo paradoksów. Jednym z nich jest to, że mimo mnogości narzędzi do komunikacji czujemy się coraz bardziej samotni. Przenosimy do sieci część z naszych relacji, ale to nas nie satysfakcjonuje, nie sprawia, że zapewniamy sobie potrzebę bliskości. Potrzebujemy drugiego człowieka, a nie ekranu. Internet niesie też ze sobą masę informacji, które nie zawsze są prawdziwe. Sięgając wciąż po te same źródła wiadomości, zamykamy się w bańce informacyjnej. Nie widzimy już argumentów drugiej strony, sądzimy, że mamy rację, a inni się mylą. Na dodatek nie mamy szansy zderzyć naszych poglądów i dociec do prawdy. To sprawia, że można nami łatwo manipulować, algorytmy mediów społecznościowych tego nie ułatwiają, filtrując treści tak, by były podobne do naszych dotychczasowych wyborów. Podobnie jest w serwisach streamingowych czy muzycznych.

Dziś rozmawiając z kimś za pomocą wideo, mijamy się wzrokiem. Ludzie patrzą bowiem na ekran komputera, a na nim albo na twarz swojego rozmówcy, albo na samych siebie.

Autorka porusza również przyszłość ewentualnych modyfikacji genetycznych i przywołuje początki in vitro, które wzbudzało niegdyś sporo kontrowersji. Hatalska zastanawia się nad dalszym rozwojem w tej dziedzinie. Czy jeśli będziemy mogli dokonywać modyfikacji genetycznych zarodków, powinniśmy to robić? A co z przeciwdziałaniem ewentualnym chorobom płodu? Nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak wiele moralnych decyzji do podjęcia czeka na nas w przyszłości. Gdzie kończy się nasza ingerencja?

A jeśli będziemy w stanie za pomocą algorytmów zapobiegać potencjalnym przestępstwom? Czy powinniśmy robić to niczym w książce „Raport mniejszości”? A co z naszą wolnością? Co z bezpieczeństwem w sieci i potencjalną kradzieżą myśli? Chociaż to wszystko może nam się wydawać obecnie niemożliwe, to wcale nie jest takie odległe! Przekonacie się o tym po lekturze „Wieku paradoksów. Czy technologia nas ocali?”. A jeśli poczujecie niedosyt, to autorka załącza dodatek, w którym znajdziecie dalsze pozycje do czytania.

Nie zatrzymamy rozwoju technologii, możemy się obrażać, udawać, że nas to nie dotyczy, że jesteśmy wolni, że sami podejmujemy decyzje, ale to nie prawda. W walce przeciwko temu mamy tylko wiedzę. Autorka radzi, by wnikliwie przyglądać się technologi. Po tej lekturze będziecie już o krok dalej.

Gdybym miała Wam polecić jedną publikację z tego roku, którą warto przeczytać, to byłaby to właśnie książka Natalii Hatalskiej. To pozycja obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się tym, w jaką stronę pójdzie świat, śledzi bieżące trendy i próbuje się w nich odnaleźć.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy portalowi: Kulturatka

Autorka recenzji: Monika Matura

Tytuł: Wiek paradoksów

Autorka książki: Natalia Hatalska

Premiera: 1 września 2021

Wydawnictwo: Wydawnictwo Znak

Artykuł „Wiek paradoksów” – recenzja książki Natalii Hatalskiej [Kulturatka] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Narracja Placu Senackiego prowadzona jest w dwóch wymiarach czasowych: o wydarzeniach mających miejsce w październiku 1990 roku opowiada w 2021 roku szpieg Martin, od piętnastu lat przebywający na emeryturze. Bodźcem do owych wspomnień jest przyjazd jego przyjaciela, Raymonda wraz z Caroline Crowford, utalentowaną stypendystką hydrodynamiki i jednocześnie kierowniczką Sekcji Ósmej w pionie R, zajmującą się „zdarzeniami, które powinny pozostać tajemnicą”. Wydarzenia, które miały miejsce trzydzieści lat wcześniej mogą się okazać kluczem do rozwikłania zagadki, która trapi brytyjski wywiad we współczesności…

Plac Senacki – polityczny surwiwal na skraju imperium

Jesienią 1990 roku z bazy na dalekiej północy ZSRR wypływa nowoczesny okręt podwodny Dymitr Doński, dowodzony przez kapitana Golicyna. Jednostka ma na pokładzie ogromny arsenał atomowy, który może zachwiać równowagą sił światowych mocarstw i wysyła niepokojące sygnały, które spędzają sen z powiek wywiadom USA i Wielkiej Brytanii. Sojusznicy muszą ustalić motywy działań Rosjan, tym bardziej że w Związku Radzieckim panują obecnie głasnost i pierestrojka, a u władzy jest Michaił Gorbaczow, który zapowiedział koniec zimnej wojny. Rozpoczyna się gra wywiadów, a w tle upada Związek Radziecki i rodzi się nowe imperium – nikt nie wiedział, co powstanie w jego miejsce. Wszystkie poszlaki prowadzą do stolicy Finlandii, Helsinek, gdzie brytyjskie MI6 wysyła swojego najbardziej utalentowanego agenta, Martina.

Finowie, jako naród bezstronny, ale jednocześnie poprzez bliskość granicy w pewien sposób uzależniony od Moskwy, nie mogli nadwyrężać stosunków z potężnym sąsiadem. Widać było, że bardzo dobrze znają Rosjan i ich mentalność, lepiej niż ktokolwiek inny. Jak się dowiadujemy, Helsinki przez całe lata były terenem wyjątkowej aktywności KGB i Stasi. Traktat paryski z 1947 roku zabraniał Finlandii posiadania wywiadu, ale sprytni fińscy szpiedzy znaleźli sposób, żeby to obejść, dla własnego bezpieczeństwa.

Czasy politycznego przesilenia

W czasach, w których rozgrywa się akcja Placu Senackiego, rezydenturą KGB w Helsinkach kieruje słynący z przebiegłości Grigorij Aleksiejewicz Portnoy. Prócz niego poznajemy jeszcze kilka kluczowych postaci radzieckiego wywiadu i wojska.

Martin ma za zadanie, poprzez osobę attaché morskiego kapitana Wadima Georgiewicza Razumowa, spróbować dotrzeć do dowódcy okrętu Dymitr Doński, Golicyna. To w tym momencie zaczyna się kunsztowna gra wywiadów w prawdziwym popisie Vincenta V. Severskiego. Po raz kolejny okazuje się, że jest on nie tylko utalentowanym emerytowanym agentem polskiego wywiadu, ale też doskonałym pisarzem.

Przy okazji wiele możemy dowiedzieć się nie tylko na temat ostatnich miesięcy funkcjonowania Związku Radzieckiego, ale również o mentalności jego narodu, który idealnie opisuje koncepcja homo sovieticus. Według autora tej teorii,  Aleksandra Aleksandrowicza Zinowjewa, „cechami radzieckiego społeczeństwa są: nieokreśloność, płynność, zmienność, wieloznaczność we wszystkim. Składa się ono z galaretowatych jednostek i samo przypomina galaretę. Jest to społeczeństwo kameleonów, będące w całości gigantycznym kameleonem[1]”. Tak samo działali radzieccy dyplomaci i wojskowi w kontakcie z obcymi – zawsze z dystansem, obawiając się prowokacji służb – najbardziej swoich własnych. „Od zwykłego partactwa do mistrzowskiej inspiracji. Po prostu, Rosja taka jest” i to właśnie fascynuje w tym kraju z bogatą historią i kulturą.

Przypadki nie istnieją

Mnogość wątków Placu Senackiego i wartka akcja nie przytłaczają czytelnika, a wręcz przeciwnie – sprawiają, że nie można się oderwać od lektury. „Nie ma nic gorszego, niż szpiegowski trójkąt dramatyczny, który na każde pytanie produkuje trzy odpowiedzi” – tak komentuje to wszystko główny bohater. Błyskotliwe zwroty i dramaturgia wydarzeń prowadzą do kulminacji na dosłownie ostatnich stronach tej pasjonującej powieści. Co ciekawe, nie odnajdziemy w niej ani jednego wątku polskiego, co odróżnia najnowszy thriller Severskiego od jego pozostałych książek. Severski w Placu Senackim stworzył całkowicie nowy świat, wprowadził nowych bohaterów i to jego wielka zaleta – czyta się z zapartym tchem. Skąd wziął się tytuł i czy szpieg na emeryturze pomógł rozwikłać zagadkę współczesności? By zbyt wiele nie powiedzieć, zapraszam do lektury i serdecznie polecam!

[1] Aleksandr, Homo sovieticus, Wyd. EPUB. Polonia, 1983, s. 1444-46.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy portalowi: Arytmia

Autorka recenzji: Agnieszka Wielińska

Tytuł: Plac Senacki 6 PM

Autor książki: Vincent V. Severski

Premiera: 17 maja 2022

Wydawnictwo: Wydawnictwo Czarna Owca

Artykuł „Plac Senacki 6 PM” – recenzja książki Vincenta V. Severskiego [Arytmia] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Już pierwsze sceny wizualizują mocny kierunek tej intrygi – odnalezione przypadkiem zwłoki nauczyciela pozwalają snuć pierwsze teorie kryminalne, ale dopiero w połączeniu z makabrycznym znaleziskiem w postaci dziwnie upozowanych ciał dzieci, przybierają formę naprawdę szalonej tajemnicy. Czym dalej w las, tym sprawa zdaje się być coraz bardziej enigmatyczna, dziwna i niepokojąca. Chociaż sam finał może nie jest największym zaskoczeniem, to prowadząca do niego droga, z pewnością dostarcza odpowiednich emocji. Trzeba się natomiast przygotować na jedno – na zatrważająco dokładne opisy procesów pośmiertnych, niezwykle szczegółowe i przez to bardzo obrazowe, ale też świadomie przybrudzone aurą roztaczającego się wokół zła. Ta powieść dostrzegalnie ma zawiesisty klimat i chociaż niektóre fragmenty wymagają przez to większego skupienia, naprawdę warto się im w całości poświęcić.

Autor zapewnia odbiorcy niebanalne kreacje. Już sam dobór imion podpowiada, kto w tej historii ma wyróżniać się na tle innych. Bohaterem tytułowym okazuje się Honoriusz Mond, mężczyzna zauważalnie tajemniczy i osnuty depresyjną nutą, a przy tym szczerze zafascynowany procesem umierania, niezwykle inteligentny, profesjonalny i błyskotliwy. I chociaż odbiorca poznaje go jako człowieka zatrudnionego przez firmę sprzątającą mieszkania po zmarłych, to jego rola zdecydowanie nie ogranicza się do zacierania morderczego brudu. To jego doświadczenia oraz nieszablonowe myśli hobbystyczne sprawiają, że śledztwo przybiera tak nieoczekiwanego kształtu. Jego towarzyszką jest jego szefowa Allegra, która swoim naturalnie zakręconym charakterem, wzbogaca sceny o zaskakująco humorystyczne akcenty. Świetny duet, po którym można spodziewać się dosłownie wszystkiego.

Ten spektakl robi naprawdę wizualne wrażenie! Przerażająco brudne opisy zbrodni, drobiazgowy portret zjawiska pośmiertnego i unikalne kreacje, jawnie zafascynowane procesem umierania – to moje pierwsze skojarzenia z książką rozpoczynającą nowy cykl Maxa Czornyja. Mortalista to rewelacyjny tytuł na pograniczu thrillera i kryminału, nastawiony na charakterne osobowości, wielowątkową intrygę, dziwne tajemnice i nietuzinkowy humor. Polecam miłośnikom mocnych powieści kryminalnych!

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy blogowi: Mozaika Literacka

Autorka recenzji: Miłka Kołakowska

Tytuł: Mortalista

Autorka książki: Max Czornyj

Premiera: 13 kwietnia 2022

Wydawnictwo: Wydawnictwo Filia

Artykuł „Mortalista” – recenzja książki Maxa Czornyja [Mozaika Literacka] pochodzi z serwisu Czytaj PL.

Już rozumiem. Rozumiem dlaczego przez ostatnie miesiące pół Internetu mówiło o tej książce, zachwycając się bohaterami i historią. Rozumiem to całkowicie, bo właśnie znalazłam nową miłość i nigdy nie przestanę się nią zachwycać. Chociaż Elena Armas to nowa autorka na rynku wydawniczym, debiutując książką „The Spanish Love Deception” od razu zyskała sobie rzeszę fanów za granicą, nie mogłam więc nie sprawdzić o co taki hałas – i wiecie co? Sama będę teraz namawiać wszystkich, aby tę książkę czytali. Jednocześnie modląc się po cichu o polskie wydanie, aby każdy mógł poznać historię Aarona i Cataliny, i zakochać się w niej równie mocno i bez pamięci, jak ja. Już dawno nie czułam się taka szczęśliwa i lekka czytając romans, a ta historia sprawiła, że przez całą lekturę motylki szalały mi w żołądku, a serce puchło do niewytłumaczalnych rozmiarów. Skończyłam ją z pragnieniem, aby od razu przeczytać ją od nowa.

Ta książka… rany, ta książka. Historia Liny i Aarona sprawiła, że przez całą lekturę w głowie miałam tylko jedną myśl – „kiedy będzie moja kolej na taką miłość?”. Bez dwóch zdań jest to najlepsza historia z wątkiem udawanego związku, jaką kiedykolwiek czytałam. Co więcej, łączy ona w sobie również wątek od nienawiści do miłości, pod wieloma względami bardzo mocno przypominając książkę „Wredne Igraszki” Sally Thorne, która również jest jedną z moich ukochanych historii. Autorka po mistrzowsku prowadzi relację między bohaterami, ukazując na najbardziej subtelne sposoby jak rozwija się ich miłość. Te wszystkie, nawet najmniejsze momenty, które mogły umknąć bohaterom, ale które czytelnik zauważa od razu, sprawiały, że serce mi się wyrywało z klatki piersiowej. Te wszystkie dowody na to, że zawsze było między nimi przyciąganie i nigdy nie byli sobie obojętni. Te spojrzenia, małe czyny i piękne słowa, które zapadają w pamięci na zawsze… właśnie tak pisze się rewelacyjny, ponadprzeciętny romans.

Bohaterowie sprawili, że oszalałam na ich punkcie. Żyłam ich historią, oddychałam nią, nie potrafiłam się oderwać od kartek książki. Zarówno Catalina, jak i Aaron, to wielowymiarowe i charyzmatyczne postacie. Główna bohaterka ma za sobą pewne traumatyczne przeżycia, przez które nie jest jej łatwo komukolwiek zaufać. A już zwłaszcza Aaronowi, który od dwóch lat, odkąd się znają, traktował ją z chłodnym dystansem. Z tyłu głowy ciągle ma ich pierwsze spotkanie, które skończyło się katastrofą i wieloletnią nienawiścią. Chociaż fakt, że razem pracują w tej samej firmie i nieuniknione jest przebywanie w swoim towarzystwie, w niczym nie pomaga. I szczerze, ich relacja rozwija się w najsłodszy, najpiękniejszy sposób, ponieważ liczy się każdy moment, który można tak łatwo przegapić. Nie zabraknie potyczek słownych, skrywanego bólu, ale i ukrytych uczuć, które wychodzą na jaw w najlepszych możliwych momentach. A sposób, w jaki Aaron traktował Linę i jak krok po kroku udowadniał jej swoje uczucia sprawił, że moje i tak już wysokie wymagania co do chłopaków wzniosły się do nieba. Mogłabym napisać na temat Aarona cały esej, ale pozostawię to do okrycia wam. Jestem pewna, że podbije wasze serca równie szybko, jak podbił moje.

Poza oczywistym epickim romansem strasznie uwielbiam też to, że główna bohaterka jest Hiszpanką i w pewnym momencie książki właśnie tam podróżujemy. Same wstawki w hiszpańskim języku nadały tej historii niepowtarzalny klimat, a biorąc pod uwagę, że ja sama darzę tę kulturę ogromną miłością, a hiszpański to mój trzeci język, byłam tym zachwycona. Autorka zabiera nas do swojego rodzinnego domu i dostajemy wgląd w taką prawdziwą, hiszpańską rodzinę, co jest przemiłą odmianą dla setek książek, które dzieją się w Ameryce. Co więcej, Elena Armas skupia w tej historii dużą uwagę na rolę kobiety w społeczeństwie, przedstawiając rozterki Cataliny zarówno jako singielki, a także jednej z niewielu kobiet w firmie zdominowanej przez mężczyzn. Sama Catalina narzuca sobie pewne rzeczy, których wymaga od kobiet społeczeństwo – pragnie być szczupła, piękna, nieskazitelna. Ta część ukazała jak głębokie potrafią być pewne rany i sprawiła, że pokochałam tę bohaterkę jeszcze mocniej. Natomiast wątek seksizmu jest poruszony w perspektywie miejsca pracy Liny i Aarona, czego, jak uważam, nigdy za mało, zwłaszcza biorąc pod uwagę całą literaturę kobiecą, która nieczęsto go porusza. 

„The Spanish Love Deception” wrzucam na listę moich absolutnie ukochanych książek, a wy koniecznie musicie się z nią zapoznać! Zwłaszcza jeśli uwielbiacie wątki udawanego związku, czy hate-love. Historia Aarona i Cataliny pełna była momentów, przez które czułam się jakbym płynęła na chmurce szczęścia, więc jeśli potrzebujecie czegoś bardzo dobrego, ale też niewymagającego, to ta książka sprawdzi się idealnie. Poza tym jest to chyba jedyny romans, który zawiera dość opisowe sceny seksu, których w ogóle nie miałam ochoty pominąć, bo autorka pisze je w pikantny, ale jednocześnie namiętny i przepiękny sposób, zawierając w tych momentach wszystkie te uczucia, które łączą głównych bohaterów. A poza tym, kto nie zakochałby się w facecie, który gotów jest pojechać do Hiszpanii i udawać chłopaka Cataliny tylko po to, aby się do niej zbliżyć? I to takim facecie, który ogląda bajki Disneya? No nie da się. Polecam wam tę książkę całym sercem! A ja z niecierpliwością wyczekuję drugiego tomu.

Za możliwość publikacji recenzji dziękujemy blogowi: Świat Romansów

Autorka recenzji: Weronika Czuryszkiewicz

Tytuł: The Spanish Love Deception

Autorka książki: Elena Armas

Tłumacz: Mateusz Baka

Premiera: 13 lipca 2022

Wydawnictwo: Wydawnictwo Otwarte

Artykuł „The Spanish Love Deception” – recenzja książki Eleny Armas [Świat Romansów] pochodzi z serwisu Czytaj PL.