Jego celem jest zadanie niewyobrażalnego bólu

Pisząc o Rzeźbiarzu śmierci odrobinę marudziłam na nierówne tempo akcji. Czytając piąty tom cyklu z Robertem Hunterem, nie miałam już powodu, by marudzić. To znów ten sam Chris Carter, który tak mnie przeraził i zahipnotyzował dynamicznym Krucyfiksem, który już tą jedną książką wskoczył na listę mrożących krew w żyłach pisarzy w swej twórczości zdolnych zgotować bohaterom naprawdę paskudny los.

We wspomnianym Rzeźbiarzu śmierci makabrycznych opisów było jakby mniej. Autor pokazywał efekt działań psychopaty, a wyobraźni czytelnika pozostawiał wykreowanie scen, w których morderca „zabiera się do pracy”. W Jeden za drugim Chris Carter nie tylko nie oszczędza ofiar, ale i czytelników, szczegółowo opisując kolejne zbrodnie. A trzeba przyznać, że są one naprawdę koszmarne. Morderca nie tylko chce odebrać życie, ale i sprawić, by ofiary cierpiały przy tym jak najbardziej.

Internet i mroczne motywy z nim związane, coraz częściej goszczą w kryminalnych powieściach. Chyba nikogo nie trzeba przekonywać, że Sieć daje nieograniczone możliwości. Tak dobre, jak i złe. Właśnie za pomocą Internetu morderca nadaje swój przekaz. Najpierw przeznaczony jest on dla oczu detektywa Roberta Huntera i jego partnera, Garcii, później – także dla oczu szerszej publiczności. Psychopata na wizji torturuje swoje ofiary, ale nie on podejmuje decyzję w jaki sposób pożegnają się one ze światem. Za pierwszym razem tę decyzję pozostawia Hunterowi, za drugim – internautom. Patrząc na to, jaki los gotuje tym, którzy wpadli w jego ręce, strach pomyśleć, co będzie dalej. Bo, że przyszłość kryje jakieś „przerażające dalej”, to więcej niż pewne.

Potworne zbrodnie kat zamienia w krwawy spektakl pełen niewyobrażalnego bólu i strachu, w grę, w której widzowie decydują o czymś, co w ogóle nie powinno im przyjść na myśl. I, o zgrozo, nie brakuje chętnych do głosowania. Jakby chodziło o to, kto najładniej śpiewa czy tańczy, o wybranie zwycięzcy któregoś z licznych programów typu talent shows, a nie o to w jak okrutny sposób umrze obca im osoba. Mimo, że to fikcja, trudno mi się oprzeć wrażeniu, że w rzeczywistości ludzie okazaliby się równie bezmyślni i okrutni…

Chris Carter, Wrocław 2016

Zawsze o krok przed policją

Chris Carter wykorzystuje drzemiące w ludziach cechy, jak skłonność do korzystania z władzy czy niezdrowe zainteresowanie makabrą, by stworzyć przerażającą fabułę, która szokuje okrucieństwem, mocnymi, plastycznymi opisami i ogromem bólu. Nie szczędzi szczegółów. Nie kryje się za niedopowiedzeniami. Niektóre obrazy długo nie chcą zniknąć sprzed oczu. Niektóre krzyki jeszcze przez wiele godzin będą odbijać się od ścian. Tak łatwo nie ucichną.

Morderca nie cofnie się przed niczym. Jest cholernie inteligentny i zdeterminowany. Zawsze o krok przed policją, za każdym razem to do niego należy ostatnie słowo. Czemu ma służyć ten spektakl bólu i przemocy? Co łączy ofiary z ich katem? Gdzie szukać przyczyn tak drastycznych scen?

Policja Los Angeles współpracuje z FBI przy rozwiązywaniu sprawy, ale obie ekipy, choć dwoją się i troją, co rusz muszą przełykać gorycz kolejnej porażki. Na ich oczach w okrutny sposób giną ludzie, morderca sobie z nich drwi, z wyraźną satysfakcją prowadząc swą koszmarną grę.

Jeden za drugim należy do tych thrillerów, o których mówi się „ostra jazda bez trzymanki”. Nie ma czasu na chwilę oddechu, nie ma taryfy ulgowej. Uczucie grozy nie ustępuje ani na moment. W ciągłym stanie zagrożenia czekamy na kolejny ruch mordercy. A ten nie każe czekać zbyt długo.

Książkę polecam
miłośnikom thrillerów
czytelnikom o naprawdę mocnych nerwach
szukającym motywu seryjnych morderców w literaturze
ceniącym trzymające w napięciu fabuły
żądnym mocnych wrażeń
niewrażliwym na paskudne opisy

Wpis pierwotnie opublikowany na blogu „Myśli i słowa wiatrem niesione” (http://soy-como-el-viento.blogspot.com/).